ΤΟ ΣΚΥΛΟΣΠΙΤΟ (του κεχαριτωμένου "θηρίου")

ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ

2012-02-02T09:27:00.000+02:00

«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου»
«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα»
«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές»
«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών»
«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9»
«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος»
«Βία είναι να στέκεσαι 5 ώρες στην ουρά στην εφορεία για να πληρώσεις, να έχεις ανεβοκατέβει σε 3 ορόφους και τέλος ο υπάλληλος να δηλώνει αναρμόδιος»
«Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα»
«Βία είναι να πληρώνεις 1.40 ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού»
«Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού»
«Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία»
«Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου»
«Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995»
«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών»
«Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις»
«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει "μην ελπίζετε πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε"
«Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται»
«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός»
«Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή»
«Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245 ευρώ για να παραβρεθεί στην συζήτηση»
«Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά για μεθαύριο>>.......

Αγνώστου

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ...

2012-01-24T08:14:00.000+02:00

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασέ το.
Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή με αυτό που έκαναν τα παιδιά;

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.

Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.
"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"

Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.
Ο πατέρας συνέχισε.

"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι
υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..

Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.
Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"
Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.
Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα
ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.
Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.
Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.
Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.

Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.
Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.
Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.
Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.

Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.
Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.

Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.
Για μεγάλη μου έκπληξη, ...τον άφησαν!

Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.
Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.
Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.

Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.
Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.

Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.
Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.

Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."
Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...

Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.."
Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.
Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.
Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.

Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.
Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"

Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."
Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.

Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.

Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο
χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Και τώρα, ο επίλογος..

Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.
Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:
Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς; ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο;

Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"

Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..
Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..
Προώθηση, δίνοντας ένα ερέθισμα στους ανθρώπους να καταλάβουν τη «μικρή» διαφορά με τη «μεγάλη» σημασία.
Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shayday!"
Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..
...και, χαμογέλα!!!...μας παρακολουθούν παιδιά.

2012-01-14T10:26:00.000+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!

2012-01-07T08:58:00.000+02:00

Ιωάννης, Ιωάννα: από την εβραϊκή λέξη Ιωννάθαν (η χάρη του Θεού).
Ο Γιάννης είναι δυναμικός και αρκετά αυταρχικός. Υπεύθυνος και άνθρωπος του καθήκοντος, αγαπάει πολύ την οικογένειά του.
Κλειστός χαρακτήρας όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστος στον κύκλο των φίλων του.

ΓΛΥΚΑΚΙ ?

Γερμανού ρήσεις επίκαιρες...

2011-11-18T09:06:00.000+02:00

"Ο πολιτισμός στην Ελλάδα, αφότου έγινε υπουργείο, ακολουθεί τό παράδειγμα των δημοσίων υπαλλήλων. ΑΠΕΡΓΕΙ".

"Νά φυλάγεσα ταπό έναν ταύρο όταν βρίσκεται μπροστά σου, από έναν ομότεχνο σου όταν βρίσκεται δίπλα σου κι από έναν Έλληνα πρωθυπουργό όπου κι αν βρίσκεται".

"Μερικοί Έλληνες πολιτικοί είναι σαν τά βιβλία στήν Εθνική Βιβλιοθήκη. Όσο πιό ψηλά βρίσκονται, τόσο πιό άχρηστοι είναι".

"Το υπουργείο Εσωτερικών θέλει, λέει, νά εξορίσει τά ζώα από τίς πολυκατοικίες - επειδή γαβγίζουν. Καί τότε γιατί αφήνει αυτά που γαβγίζουν στή Βουλή;"

"Όλοι οι Έλληνες είναι λίγο συγγραφείς, εκτός από μερικούς συγγραφείς".

"Η Ελλάδα είναι μιά σχετικά μικρή χώρα. Παρ' όλα αυτά, οι μισοί Έλληνες μισούν τούς άλλους μισούς. Τό μίσος είναι τό εθνικό χόμπυ της φυλής. Χωρίς μίσος ό Έλληνας είναι μισός".

Από το βιβλίο του αγαπημένου μου Φρέντυ Γερμανού "Κατάστασις απελπιστική αλλά όχι σοβαρή" των Εκδόσεων Καστανιώτη (1999) που περιέχει ευθυμογραφήματά του δημοσιευμένα σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.

ΜΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ...

2011-09-22T01:27:00.000+03:00

Το σ'αγαπώ που δεν είπες όταν έπρεπε,

Το σ'αγαπώ που δεν είπα από ντροπή και περηφάνια,

Και πήραμε άλλους δρόμους,

Φιλούσα τον άντρα που παντρεύτηκα,

Έκλεινα τα μάτια,

Και ονειρευούμουνα ότι φιλούσα τα δικά σου χείλη,

Εσύ με σκεφτόσουν;

Μη μου πεις,

Δεν έχει πια σημασία...

ΝΙΚΗΘΗΚΑΜΕ!!!

(Δε ξέρω ποιος το έγραψε)

Το είπε η ηθοποιός Έρση Μαλικένζου στο παρακάτω Video-clip:

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

2011-09-06T23:23:00.000+03:00

Τον είχανε φέρει σε κώμμα,μετά απο ένα σοβαρό τροχαίο,..μόλις που υπήρχε σφυγμός.Σ εκείνο το παγερό δωμάτιο που το στοίχειωναν κάθε λογής μηχανήματα,μόνο ένας ήχος διακεκομένος έδειχνε πως ακόμα ήτανε στη ζωή.Εξω απ την εντατική οι στενοί του συγγενείς περίμεναν με αγωνία τα νέα απ τον γιατρό.

Εκείνος μπήκε στο δωμάτιο ,όπως έκανε ατέλειωτες φορές ,ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά στο διάγραμμα που υπήρχε στα πόδια του κρεβατιού,δηλαδή την πορεία της καταστασής του.
Σαν σε όνειρο ο νεκροζώντανος αναγνώρισε την μορφή που στεκόταν δίπλα του."΄γιατί εισαι δώ?" τον ρώτησε με μισόκλειστα τα χείλη."ήλθα για σένα φίλε σήμερα,αποκλειστικά για σένα "αποκρίθηκε χαμογελώντας στον ξαπλωμένο άντρα."δηλαδή είσαι εκείνος πού.." Ο γιατρός τότε έβγαλε την ιατρική ποδιά του και φάνηκε το υπέροχο λευκό του κουστούμι που έκανε τον χώρο να φωτιστεί απο ένα εξώκοσμο φώς."ναί είμαι ο ψυχοπομπός άνθρωπε αλλά μή φοβάσαι, θα γίνουν όλα όπως πρέπει"
"όπως πρέπει?" ρώτησε ο ακίνητος άντρας.
"Μη σκιάζεσαι,δεν θα σε πάρω μαζί μου ,αν πρώτα δεν εκτελέσω μια τελευταία επιθυμία σου,όποια και νάναι αυτή ",ψιθύρισε ο ψυχοπομπός."Ε τότε ας βιαστούμε" απάντησε εκείνος με μισόκλειστα τα μάτια.
"σ ακούω λοιπόν,τί θα ήθελες να νοιώσεις απο τουτο τον υλικό κόσμο,που δεν ενοιωσες μια ολάκερη ζωή και που φεύγοντας θα έμενες με το παράπονο?
"Ο μικρός ήχος στο μηχάνημα άρχισε να γίνεται πιό έντονος αλλά διακεκομένος,που σήμαινε ότι υπήρχε μια εσωτερική διεργασία ξέχωρη εκείνη την στιγμή,μιά μεγάλη συγκίνηση.

"θέλω να νοιώσω για λίγο πλούσιος,γίνεται?",τον ρώτησε με σβησμένη τη φωνή,"μόνο για λίγα λεπτά της ώρας"."Μα και φυσικά γίνεται φίλε μου,πές μου λοιπόν τι ακριβώς επιθυμείς,για να το πραγματοποιήσω"."θέλω σπίτια,κότερα,γυναίκες,ακριβά αυτοκίνητα,λεφτά..πολλά λεφτά,θέλω δόξα,τιμές,θέλω τα πάντα !".
Τότε με μια κίνηση των χεριών του ψυχοπομπού, η εικόνα άλλαξε και τη θέση του δωματιου της εντατικής πήρε μια πανακριβη σουίτα σ ενα πολυτελέστατο.Απ έξω λαχταριστά γυναικία κορμιά λιαζόντουσαν ανέμελα,ενώ ο μπάτης δημιουργούσε τις προυποθέσεις για έρωτα."μη σε νοιάζει είμαι δίπλα σου,αν θέλεις μπορείς να τις πάρεις όλες"."όλες"?ψέλλισε εκεινος.
"μα φρόντισα να έχεις συνεχή στύση ,έλα απόλαυσε τον έρωτα".Εκείνος τότε δεν έχασε χρόνο και μ ενα ποτήρι ουίσκυ στο χέρι οδήγησε μια δίμετρη κουκλάρα στην κρεβατοκαμαρά του.
"ουφ βαρέθηκα,έχω πάει με δώδεκα μέχρι στιγμής,καταντάει ρουτίνα ψυχοπομπέ"είπε μετα απο μισής μέρας ερωτική πανδαισία.
Στο πρώτο λιμάνι βγήκε έξω και έσπευσε με την τεράστια λιμουζίνα του πρός το καζίνο.Επαιξε μέχρι το πρωί αδειάζοντας τα ταμεία του."λεφτά,πολλά λεφτά,τί ευτυχία δεν τα χορταίνω φίλε".Ο ψυχοπομπός στη θέση του σωφέρ του χαμογέλασε με κατανόηση κατω απ το κασκέτο του λεγοντάς του."που θέλεις να πάμε τωρα φίλε,ακούω προορισμό"."θέλω να πεταχτούμε μέχρι τίς επιχειρήσεις μου,να δώ αν ειναι αποδοτικοί οι υπάλληλοι"."ειδοποίησα ήδη το λίαρ τζετ σας,μας περιμένουνε στο αεροδρόμιο",του αποκρίθηκε εκείνος.

Ενα κόκκινο χαλί στρωμένο μπροστά απο την πόρτα του αεροπλάνου,έδινε το στίγμα της δόξας και του πλούτου του κατόχου του.Υποκλίσεις πιλότων και συνοδών και το καθιερωμένο ντριγκ εν πτήσει. Επι τέλους,προσγείωση και ακολούθως άφιξη μετα παιάνων και χειροκροτηματων στο τεράστιο συγκρότημα των ναυπηγίων του,μιά απο τις δεκάδες επιχειρήσεις που είχε στην κατοχή του.
Διευθυντές,γραμματείς και άλλα στελέχη με υπόκλιση τον καλωσόριζαν,οδηγώντας τον προς την μεγάλη αίθουσα του συμβουλίου για γεύμα εργασίας.Κάθισε πρώτος στο μεγάλο τραπέζι και ακολούθησαν οι υπόλοιποι. Δίπλα του όρθιος ο ψυχοπομπός,κοιτούσε συνεχώς το ρολόι του."Γιατί κοιτάς το ρολόι σου φίλε,κάτσε κοντά μου,έχουμε ακόμα καιρό".Εκείνος τοτε του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει εσπευσμένα για λίγο έξω απο την αίθουσα."τί τρέχει,γιατι με σήκωσες απ το τραπέζι"?"πρέπει να φεύγουμε, έχεις αυτή την στιγμή μια επιπλοκή.."."Μα δεν πρόλαβα να γνωρίσω τους συνεργάτες μου,τους φίλους μου,τους ανθρώπους που με αγαπάνε,δεν είναι άδικο?"
Ο ψυχοπομπός τότε τον τράβηξε σχεδόν βίαια από το πέτο λέγοντας του αυστηρά,
«αυτοί που σ αγαπάνε δεν βρίσκονται μέσα σε τούτα τα παλάτια ανθρωπάκο .Εδώ μέσα βρίσκεται η υποκρισία ,το συμφέρον και η κολακεία.Εκείνοι που πραγματικά σ' αγαπάνε ,βρίσκοντα έξω απ την εντατική και δεν περιμένουνε να πεθάνεις για να σε κληρονομήσουν,αφού έτσι και αλλιώς δεν έχεις τίποτα υλικό να τους προσφέρεις"."Γιά πές μου ψυχοπομπέ,δεν υπαρχουνε πλούσιοι που να τους αγαπάνε?""."Μα και βέβαια υπάρχουνε, αλλά είναι πολύ λίγοι,..είναι εκείνοι, που μου ζήτησαν σαν τελευταία τους επιθυμία να νοιώσουνε..φτωχοί.

Μάριος Ζαμπίκος (Μαράκος)

Καλό σας Μήνα φίλοι μου!!! :-)

2011-06-01T16:41:00.000+03:00

Θ.Β. καλεί Παράδεισο...

2011-05-03T14:35:00.000+03:00

Δυστηχώς ο Παράδεισος απάντησε.

Σήμερα το πρωί το έμαθα.Δύο μήνες βασανιζόταν στην Εντατική του Ερυθρού Σταυρού.Μάθαινα νέα από τη μητέρα που δουλεύει εκεί.Για ένα διάστημα είχε πάρει λίγο τα πάνω του.Πόσα εγκεφαλικά να αντέξει ένας άνθρωπος όμως;Είμαι σίγουρος ότι το πάλεψες παλικαρίσια.Γέλουσες του Χάρου κατάμουτρα επι δύο μήνες.Δυστηχώς για μας έφερε εξάρες.Πώς να τη παλέψεις με ασόδυο;Όπως μας έκανες να γελάμε δεκαετίες ολόκληρες.Και θα συνεχίσουμε να γελάμε.Γιατί η κληρονομιά που μας άφησες είναι τεράστια.Ελπίζω να τη διαχειριστούν σωστά οι "αρμόδιοι".

Στο Θέατρου του παραδείσου θα στήνεις παραστάσεις με τον Σταυρίδη,τον Παπαγιαννόπουλο και τον Ευθυμίου.Θα βλέπεις τον Λαμπρούκο να κυνηγάει τις μικρούλες.Θα βλέπεις τη κατάντια της Ελλάδας και θα έχεις μια πικρία.Θα έχει όμως και ένα χαμόγελο...

Θα λες:"Εγώ γλύτωσα από όλα αυτά.Είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!".Τώρα μπορώ να τρέξω όσο δεν έτρεξα ποτέ στις ταινίες μου.

Θα κλάψουμε,θα στεναχωρηθούμε.Άλλα όχι για πολύ.Δε θα το ήθελες.Φτάνει μία ταινία σου για να γελάσουμε ξανά.

Καλό ταξίδι φίλε μου.Θα ανταμώσουμε...

Καλό ταξίδι Χρήστο... :-(

2011-03-19T01:33:00.000+02:00

"Έφυγες" Χρήστο.Ελπίζω το στερνό σου ταξίδι να μην ήταν δύσκολο.Να μη ταλαιπωρήθηκες για να ξεκινήσεις.Χαλάλι όμως η ταλαιπωρία.Τώρα είσαι με τη Μυρτώ σου.

Να μας κοιτάς απο εκεί ψηλά και να χαμο-γελάς.Ανήκεις στο πάνθεον των ανθρώπων που αγάπησαν αυτό που υπηρέτησαν και αγαπήθηκαν για αυτό που διάλεξαν να υπηρετήσουν...

Τη μαγεία της απαγγελίας σου είχα τη χαρά να την γνωρίσω.Από κοντά.Είπα μετά να σου πω ένα μπράβο.Στεναχωριέμαι που δε θα στο πω.Ξέρω όμως ότι μόλις το έλαβες...

Ο Χρήστος Τσάγκας απαγγέλει το ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη "Ιθάκη"

Το υποκριτικό σου ταλέντο το αγάπησα πιότερο στη σειρά

"Παππούδες εν δράσει"

Καλό ταξίδι νονέ μου...

2011-03-07T22:33:00.000+02:00

Μετά από μεγάλο αγώνα δε κατάφερες να βγεις νικητής.Κάτι τέτοιες στιγμές το μυαλό αδειάζει και οι λέξεις χάνουν το νόημα τους.Αυτή η γαμημένη επάρατη νόσος νίκησε για άλλη μία φορά.Περίεργο αλλά από μία άποψη είμαι ήρεμος.Βασανιζότανε πολύ το τελευταίο διάστημα οπότε τώρα ξεκουράστηκε.Θα μπορούσε να μπει σε μηχανική υποστήριξη αλλά δε θα του πρόσφερε κάτι.Απλά θα πάρατεινε την αγωνία.Για αυτό αρνήθηκε η οικογένειά του.Για να ηρεμίσει πρώτα από όλα ο ίδιος.

Ένα χρόνο το πάλεψες παλικαρίσια.Είχαμε την ελπίδα ότι η μεταμόσχευση μυελού των οστών θα πήγαινε καλά.Δεν υπήρχε καλύτερος δότης από τον αδερφό σου.Περνούσε ο καιρός.Άλλοτε η άνοδος άλλοτε η πτώση.Από ένα σημείο και μετά οι γιατροί πειραματίζονταν με τη κορτιζόνη.Του τη μειώνανε σιγα-σιγά να δούνε αν θα αντιδράσει ο οργανισμός.

Τη τελευταία εβδομάδα είχε και δύσπνοια οπότε έπρνε και οξυγόνο.Καπού μέσα μου ήξερα ότι πλησιάζει η αντίστροφη μέτρηση.Απλώς δε γούσταρα να το παραδεχτώ.

Ξαφνικά κρυώνω.Κρυώνω πολύ.Νοιώθω κούραση.Έχω κουραστεί να χάνω αυτούς που αγαπάω.Ο παππούς μου,ο θείος μου.Ο νονός μου.Δε γουστάρω να πεθαίνει κανείς.Γιατί να πρέπει να στενοχωριόμαστε;Σε τι έχουμε φταίξει και το πληρώνουμε έτσι;Σε ποιούς χρωστάμε ρε γαμώτο;

Ειμαι θυμωμένος.Πολύ θυμωμένος.

Πολυζώης Σωτήρης:1946-2011

"Ορκιστείτε παρακαλώ"

2011-03-06T11:28:00.003+02:00

Μία από τις αγαπημένες μου σειρές θρύλους των αρχών της δεκαετίας του '80.Παρωγωγής του 1983.Εγώ πρέπει να την έβλεπα σε επανάληψη γιατί το '83 ήμουν δύο και κάτι ψιλά!!Καταπληκτικός ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο ρόλο του δικαστή.Μία κωμική σειρά που έχει πλέον καταχωρηθεί στις κλασσικές.

Βρείτε ένα μισάωρο για να ξαναθυμηθείτε τις εποχές που γυρίζονταν σειρές διαμάντια.Φτιαγμένες με αγάπη και μεράκι.

Επεισόδιο 01:Αγαθοκλής ο βιντεομανής

ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ!!! (να με χαιρόσαστε :-) :-) :-) )

2011-01-07T00:03:00.000+02:00

Να σας κεράσω;

Πάρτε ένα...

Αφιερωμένο σε όλους εσάς που με αγκαλιάσατε παρά τα ελλατώματά μου...

Περαστικά σου... Φανερέ πράκτωρ 000

2010-12-20T20:53:00.000+02:00

Ο μεγάλος ηθοποιός Θανάσης Βέγγος νοσηλεύεται στην Εντατική Μονάδα του Ερυθρού Σταυρού, έπειτα από ατύχηµα που είχε όταν έπεσε και χτύπησε, μετά απο εκγεφαλικό.
Πριν από λίγο καιρό ...
είχε νοσηλευτεί στο νοσοκοµείο του Ρίου στην Πάτρα, όπου υποβλήθηκε σε νευροχειρουργική επέµβαση για να αντιµετωπιστεί ανεύρυσµα.

Απ' ότι λένε οι γιατροί το αιμάτωμα αυτό, έχει ήδη αρχίσει να υποχωρεί αλλά η κατάστασή του είναι τέτοια που δεν τους επιτρέπει προς το παρόν να τον αποσωληνώσουν.
Στο πλευρό του πάντα οι δικοί του άνθρωποι και όλοι οι πιστοί θαυµαστές του που εύχονται γρήγορα περαστικά και να βγει νικητής και σε αυτήν τη δύσκολη στιγµή.

Η ανάρτηση είναι αντιγραφή από εδώ...
http://prothselida.blogspot.com/2010/12/blog-post_5958.html?spref=fb

Μουσικό διάλειμμα :-)

2010-11-19T00:04:00.000+02:00

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα

Τραγούδι από το δίσκο "Η Μαρινέλλα του σήμερα σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου" (1978)

Να παίζει το τρανζίστορ τ' αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα.

Έρημος η αγάπη δίχως όαση
στην άδεια κάμαρά μου να βλέπω τα όνειρά μου
σαν σήριαλ κομμένο στην τηλεόραση.

Να παίζει το τρανζίστορ τ' αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα.

Άμμος είν' η αγάπη μέσα στα χέρια μου
τ' ανοίγω και τη χάνω, τα κλείνω δεν τη πιάνω
κι έτσι περνούν οι ώρες τα μεσημέρια μου.

Να παίζει το τρανζίστορ τ' αμερικάνικα
κι εσύ περνάς στους δρόμους
με το μπουφάν στους ώμους
και τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα.

Χαμο-γελάστε (είναι μεταδοτικό...)

2010-11-05T17:07:00.000+02:00

Σίγουρα κάποιοι από εσάς το έχετε δει.Αλλά αξίζει να το ξανα-δείτε!!!!

Αφιερωμένο στη Φούλη και σε όλους τους γατόφιλους! :-)

ΚΩΔΙΚΟΣ:ΜΑΗ00821 (ό,τι και να σημαίνει αυτό... :-) )

2010-10-31T21:23:00.000+02:00

Σας παραθέτω τη πρώτη σκηνοθετική απόπειρα ενός νεοεκκολαπτόμενου σκηνοθέτη.Άριστοι φωτισμοί και ικανοποιητική ποιότητα εικόνας.Οι φωνητικές παρεμβάσεις στο τέλος του βίντεο,του σκηνοθέτη και του γραφόντα,ίσως να μην συνάδουν με το υπόλοιπο περιεχόμενο.Προσθέτουν όμως αυτό το κάτι (που θέλει...)

Καλό ταξίδι Γιάννη...

2010-10-18T20:33:00.000+03:00

Ο Γιάννης Δαλιανίδης, σκηνοθέτης και σεναριογράφος από τους πιο εμπορικούς του ελληνικού κινηματογράφου, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 31 Δεκεμβρίου του 1923, μεγάλωσε από θετούς γονείς. Ξεκίνησε την καριέρα του, ως χορευτής και χορογράφος, με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιάννης Νταλ. Από το 1958 άρχισε να γράφει σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες, με πρώτο το σενάριο της ταινίας «Το τρελοκόριτσο». Η σκηνοθετική του καριέρα «ανέτειλε» το 1959 με την ταινία «Η μουσίτσα». Την ίδια χρονιά βγήκε στο πανί η ταινία «Λαός και Κολωνάκι». Το 1961 ξεκινά τη συνεργασία του με την εταιρία Φίνος Φιλμς. Με την ταινία του «Ο κατήφορος», ο Γιάννης Δαλιανίδης καθιερώνει άλλη μία πρωταγωνίστρια του Ελληνικού Κινηματογράφου, τη Ζωή Λάσκαρη, όπως άλλωστε, έκανε αργότερα με πολλές άλλες ηθοποιούς, ανάμεσά τους την αδερφική του φίλη Μάρθα Καραγιάννη. Με τον «Κατήφορο» η ως τότε Ζωή Κουρούκλη, βαφτίζεται από τον σκηνοθέτη, Ζωή Λάσκαρη, για να μη συνδέεται με την συνόνόματη και συνεπώνυμή της ξαδέρφη, που εκείνη την εποχή έκανε επιτυχημένη καριέρα ως τραγουδίστρια. Μετά τον Κατήφορο, η καριέρα του Γιάννη Δαλιανίδη εκτινάσεται στα ύψη, ακολουθεί η δημιουργία σειράς ταινιών κυρίως μιούζικαλ, χαρακτηρισμό τον οποίο ο ίδιος δεν αποδέχεται, επιμένοντας στον όρο «μουσικές κωμωδίες». Συνολικά σκηνοθέτησε περισσότερες από 60 ταινίες και στις περισσότερες είχε γράψει ο ίδιος το σενάριο. Από τη δεκαετία του ΄70 μπαίνει και στον χώρο της τηλεόρασης σκηνοθετώντας σειρές, που άφησαν εποχή, όπως το Λούνα Πάρκ (1974-1981), τα Λιονταράκια, το Ρετιρέ, οι Μικρομεσαίοι, Στραβά κι Ανάποδα, Το τρίτο στεφάνι (1995) και το τελευταίο σήριαλ με τίτλο Μικρές Αμαρτίες (1999). Στις συνεντεύξεις του αρεσκόταν να μιλά για τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη και για την αγάπη του για τον χορό και τον κινηματογράφο. Η καριέρα του, ως ηθοποιού, σε ηλικία 10 μόλις χρόνων, ξεκίνησε από το παιδικό θέατρο. Όπως έλεγε ο ίδιος «σε ό,τι καλλιτεχνικό, τρύπωνα». Σε ερώτηση, μάλιστα, για το πώς προέκυψε η αγάπη του για το σινεμά, ο Γιάννης Δαλιανίδης είχε πει πως όταν ήταν μικρός, σε έναν από τους χώρους της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης υπήρχε ένα άσπρο πανί, που προβάλλονταν διαφημίσεις. «Ηταν μαγευτικό αυτό. Με χάραξε και από εκεί ξεκίνησαν όλα». Πολύ συχνά στις συνεντεύξεις του μιλούσε και για τη μητέρα του, τη γυναίκα που τον είχε υιοθετήσει, αποκαλύπτοντας μάλιστα πως η αγάπη του γι αυτήν δεν τον άφησε να φύγει στο εξωτερικό και να κάνει καριέρα εκεί. «Μου φαινόταν αδιανόητο να αφήσω μια γριούλα μετά από όσα είχε προσφέρει σε μένα».

Άλλος ένας αξιόλογος άνθρωπος "έφυγε". Με τεράστιο ταλέντο και έχοντας αναδείξει πολλούς αξιόλογους ηθοποιούς μέσα απο τις ταινίες που σκηνοθέτησε.Ένα από τα πολλά καλά των ταινιών του ήταν ότι τις έβλεπες ξανά και ξανά.Ας ήξερες πλέον το σενάριο απέξω και τις ατάκες νεράκι.Εκείνες τις δεκαετίες ο κινηματογράφος είχε κάτι μοναδικό.Είχε μαγεία.Ταινίες σαν του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου δε ξαναβγαίνουν.

Δε ξέρω γιατί αλλά ο θάνατός του με άγγιξε.Δεν τον ήξερα καλύτερα από τους υπόλοιπους Μεγάλους τις εποχής εκείνης.Όταν όμως άκουσα στη τηλεόραση,τυχαία,για το θάνατό του,από νεφρική ανεπάρκεια,μια χορδή της καρδιάς γραντζουνίστηκε.

Καλό ταξίδι Γιάννη.Τα χαιρετίσματά μου στον Κυρ-Γιώργη.Καθώς θα μας βλέπετε από το δικό σας Λούνα-Παρκ.Παρέα με όλους τους υπόλοιπους.

Δύο στιγμιότυπα με τον,Κυρ-Γιώργη,από το Λούνα -Παρκ του Γιάννη Δαλιανίδη.Μία αξιόλογη σειρά που η ΕΡΤ αποφάσισε να εξαφανίσει.Μαζί με πολλές άλλες.

Ευχαριστούμε ΕΡΤ...

ΑΓΑΠΗΣ...

2010-10-14T10:25:00.000+03:00

δίδαγμα.Η φύση διδάσκει.Γιατί επιμένουμε στην ημιμάθεια;

Μουσική Διαδρομή

2010-10-04T16:50:00.002+03:00

Το πέτυχα στο ραδιόφωνο το πρωί μετά από πολλά χρόνια...

Αγαπημένο τραγούδι και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μιχάλης Δημητριάδης & Ελένη Τσαλιγοπούλου

Κάποιοι φίλοι μας τις νύχτες που τους λεν αλήτες
και μας βλέπουν και μας γνέφουν απ' τους ουρανούς
έρχονται μες στα σκοτάδια σαν τους λωποδύτες
παίζουν και πονούν και μας τραγουδούν
τα κιτάπια τους που δεν τα πιάνει ο νους

Στων αγγέλων πάμε πάμε τα μπουζούκια
που είναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές
πέταξε τα μαύρα τα γνωστά σου λούσα
και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές

Κάποιοι άγνωστοι τις νύχτες χρόνια ισοβίτες
ψέλνουνε κάτι τραγούδια αγιασμένα πια
στου παράδεισου την πύλη σαν τους αλφαμίτες
τα τραγούδια τους και το χάδι τους
τα τραγούδια τους μας λεν και κλαιν σιγά

Στων αγγέλων πάμε πάμε τα μπουζούκια
που είναι σαν τις μέρες τις βυζαντινές
πέταξε τα μαύρα τα γνωστά σου λούσα
και βάλε στην ψυχή σου ανθρώπινες φωνές

Κάποιοι φίλοι μας τις νύχτες που τους λεν αλήτες
και μας βλέπουν και μας γνέφουν απ' τους ουρανούς
έρχονται μες στα σκοτάδια σαν τους λωποδύτες
παίζουν και πονούν και μας τραγουδούν
τα μεράκια τους που δεν τα πιάνει ο νους

Καλή ακρόαση...

Νομίζω πως άρχισε η κάθοδος...

2010-09-11T17:58:00.000+03:00

της θερμοκρασίας...

Αυτή τη στιγμή βρέχει για τα καλά εδώ στο Ν.Βούτζα.Το βρεγμένο χώμα μου φέρνει μυρωδιές που είχα λησμονήσει.Όμορφες.Της μάνας γης.Αν και όσο να είναι σε πιάνει μια μελαγχολία.Σκέφτεσαι ότι πρέπει να μαζέψεις τα καλοκαιρινά,σιγά-σιγά,και να πάρουν τη θέση τους στη ντουλάπα τα χειμωνιάτικα.Στο κρεββάτι αρχίζει η εναλλαγή.Από το σεντόνι στη κουβέρτα και από εκεί στο ζεστό,πουπουλένιο,ίσως,πάπλωμα.

Τα βράδια θα μαζευόμαστε γύρω από το τζάκι και θα αναπολούμε τις όμορφες,και μη λημονησμένες,στιγμές των διακοπών μας.Θα χουχουλιάζουμε πριν κοιμηθούμε κάτω από το ζεστό μας πάπλωμα χαζεύοντας τηλεόραση μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.Μόλις έρθει το πρωί βαριεστημένοι και ανόρεχτοι θα αφήνουμε τη ζεστή φωλίτσα για να βγούμε προς το ζην.Και στο κρύο.

Ο γαλλικός και ο ελληνικός θα αντικαταστήσουν το frappe που πίναμε το καλοκαίρι κάτω από την ομπρέλα μιας ήσυχης ή πολύβουης παραλίας.Τα βράδια ένα ζεστό αφέψημα θα είναι ότι πρέπει για να χαλαρώσεις και κοιμηθείς μετά από μία εξοντωτική ημέρα.

Ίσως βιάστηκα λίγο να γράψω για Φθινόπωρο.Μπορεί.Κάτι τα τερτίπια του καιρού,βροχή,με όλα τα επακόλουθα,ψύχρα λόγω πτώσης της θερμοκρασίας, και εμπνεύστηκα αυτό το πόνημα.

Και η βροχή δε λέει να σταματήσει...

Στις καρδιές μας όμως ας έχουμε λιακάδα.

Έξυπνη Διαφήμιση

2010-08-17T00:16:00.002+03:00

Αγοράζει Coca-Cola!

Γιατί όμως;

Να μ'αγαπάς

2010-08-08T23:27:00.003+03:00

Ανακάλυψα τυχαία αυτό το πανέμορφο video-clip.Τα υπέροχα λόγια σε συνδυασμό με τις υπέροχες εικόνες ήταν αρκετά.Η ευαίσθητη χορδή γραντζουνίστηκε.Όποιος αγαπάει τα ζώα είναι ικανός να αγαπήσει και τους άλλους.

Μέσω της ενασχόλησής σου με αυτά ανακαλύπτεις και τον εαυτό σου.

Αφιερωμένο:

Στον Ρέμο
Στην Κάρμεν
Στον Πύρρο

Αφιερωμένο επίσης στο πρώτη και μοναδική Νεραιδοσκυλίτσα που είχα την ευτυχία να "γνωρίσω".

Καλή ακρόαση!

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Βαρδής

Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
να με κοιτάς στα μάτια,
να μ’ αγαπάς.
Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
να μου κρατάς το χέρι,
να μ’ αγαπάς.

Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα
με καράβια και με τρένα
θέλω να με πας.
Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα,
φτάνει μόνο να με αγαπάς.

Σαν Αυγουστιάτικο φεγγάρι
στα όνειρά μου θα γυρνάς,
κι όταν ο ύπνος θα με πάρει
βόλτα στον κόσμο θα με πας.
Σε ταξίδια μαγεμένα
μακρινά κι ονειρεμένα
φτάνει μόνο να με αγαπάς.

Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
μες στην καρδιά να μ’ έχεις,
να μ’ αγαπάς.
Να μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς,
όσο μπορείς κι αντέχεις να μ’ αγαπας.

Το σκυλόσπιτο πάει διακοπές...

2010-07-21T23:30:00.002+03:00

Από αύριο,22/7,και μέχρι τις 6/8 θα βρίσκομαι στην Κέρκυρα.Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι.

Αλήθεια πόσο εύκολα ζητάμε συγγνώμη;

Καλό καλοκαίρι σε όλη την πάρε-ούλα

Φιλιά!

Ηθικά διδάγματα

2010-07-16T17:24:00.002+03:00

Παρακάτω έχουμε 18 ηθικά διδάγματα.Τα οποία ευελπιστώ να διαβάσει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 1 φίλος/φίλη και να του ομορφύνουν τα επόμενα 88 λεπτά της ζωής του.

Όλο μαζί 11888!Τυχαίο;Δε νομίζω!!!

Με τέτοια ζέστη ζητάω πολλα το ξέρω!!Να 'στε καλά φίλοι μου και καλό καλοκαίρι να έχουμε!

Ένας τύπος χάνει το παπάκι του. Προφανής κλοπή. Τι να κάνει, μια και οι
μπάτσοι αδιαφόρησαν, παίρνει τον τηλεφωνικό κατάλογο και αποφασίζει να
απευθυνθεί σε όποιον είχε καλό όνομα. Κάποια στιγμή σταματά έκπληκτος.
Ντετέκτιβ, Τζόνι Dangerous!!! Αυτός είναι, σκέφτηκε και τρέχει στο γραφείο
του να του πει το πρόβλημα του. Η πρώτη ερώτηση: έχεις καμία υποψία? Ναι,
απάντησε, πιστεύω πως πρέπει να είναι ο γείτονας, μια και μου έχει ζητήσει
να του το πουλήσω 5 φορές. Οι φίλε, άστο σε μένα. Παει λοιπόν ο ντετέκτιβ,
παίρνει σκοινιά, ανεβαίνει σε ένα λόφο και κουτρουβαλάει σε ένα τοίχο.
Ανεβαίνει τον τοίχο απλώνει τα σκοινιά και ξανακουτρουβαλαει μέχρι που
πέφτει πάνω στο παπάκι

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Κύλησε ο Dangerous και βρήκε το παπάκι!!!

--------------------------

Μία μέρα, περπατούσε σε ένα απέραντο λιβάδι ένα μικρό σαλιγκάρι. Μετά από
ώρες πορείας, και ενώ είχε καλύψει γύρω στα 34 εκατοστά, το σαλιγκάρι άρχισε
να απογοητεύεται. Κοιτάει λοιπόν γύρω γύρω, και βλέπει ένα μονόφθαλμο τύπο
να έρχεται προς το μέρος του. Το αποφασίζει λοιπόν, και κάνοντας μία
υπερ-σαλίγκαρη προσπάθεια, τινάζεται πάνω στο παπούτσι του μονόφθαλμου
τύπου, σκαρφαλώνει από τη γάμπα του στον ώμο του, και μένει κολλημένο εκεί,
συνεχίζοντας -άνετα πια- τη διαδρομή του.

Μετά από 10 λεπτά πορείας, ένα βέλος πετάγεται από ένα θάμνο στα δεξιά
τους, και καρφώνεται στο μέτωπο του τύπου, ο οποίος μένει στον τόπο. Το
σαλιγκάρι κοντεύει να πάθει κατάθλιψη: "Τι έφταιξα, γαμώτο, και τώρα που
βολεύτηκα βρήκαν να τον σκοτώσουν;". Κοιτάει όμως αριστερά και μετά
δεξιά, και τι να δει; Ένας άλλος μονόφθαλμος τύπος που περπατούσε
αμέριμνος προς την κατεύθυνση που σκόπευε να πάει και αυτό. Κάνει λοιπόν
ένα ακόμα σάλτο, ψάχνει για μία βολική θέση πάνω στον τύπο, και μέσα σε
10 λεπτά είχε φτάσει στον προορισμό του.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Το καλό το σαλιγκάρι, ξέρει κι άλλο μονομάτη.

------------------------------------

Βρισκόμαστε στο Rockwave festival της Μογγολίας... Βγαίνει ο πρώτος Μογγόλος
τραγουδιστής και αρχίζει να τραγουδάει. Αμέσως ντομάτες, κρεμμύδια και άλλα
λαχανικά προσγειώνονται στον Μογγόλο τραγουδιστή, που αποχωρεί από τη σκηνή
με μώλωπες τρέχοντας. Βγαίνει ο δεύτερος τραγουδιστής ξεκινάει το τραγούδι
και πάνω στο ρεφρέν η σκηνή θύμιζε λαχανόκηπο! Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει
στον τρίτο, στον τέταρτο κ.ό.κ.

Μαζεύονται σε λίγο οι Μογγόλοι τραγουδιστές και αποφασίζουν να βγουν όλοι
μαζί στη σκηνή....

Βγαίνουν λοιπόν στη σκηνή και αρχίζουν το τραγούδι... Ο κόσμος ατάραχος!
Ούτε το παραμικρό κλαράκι από σέλινο δεν απογειώθηκε! Συνεχίζουν με δεύτερο
τραγούδι τίποτα! Λένε όλο τους το ρεπερτόριο... Ο κόσμος συνεχίζει να
παρακολουθεί με ενδιαφέρον!!!

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Όπου λαλούν πολλοί Μογγόλοι αργεί να ξενερώσει...

-------------------------------

Ένας Κρητικός κάθεται να φάει τον ντάκο του. Εκείνη την περίοδο, όμως, έχουν
έρθει τουρίστες στο χωριό και τον κάνουν συνεχώς χάζι. Νευριασμένος, πάει
στο βουνό να φάει το ντάκο με την ησυχία του. Το βουνό όμως είναι στην
πραγματικότητα ηφαίστειο! Κάθεται να φάει το ντάκο και ξαφνικά ακούγεται ένα
μπρουουουμ, ο Κρητικός τρομάζει και του πέφτει ο ντάκος στο ηφαίστειο.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Κάποιο ντάκο έχει η λάβα!!!!!

------------------------------

Ήταν ετοιμοθάνατος ο τσάρος και κάλεσε τους τρεις γιους του για να τους πει
ποιος θα γίνει τσάρος στην θέση του. Τους λέει όποιος κάνει τα περισσότερα
χιλιόμετρα στον ίδιο χρόνο θα γίνει τσάρος.
Πάει ο Ιβάν παίρνει την Αστραπή, τρέχει τρέχει τρέχει, κάνει 20 χλμ.
Πάει ο Ιγκόρ παίρνει τον Ανεμοστρόβιλο, τρέχει τρέχει τρέχει, κάνει 30 χλμ.
Πάει τέλος ο Γιόχαν παίρνει την Μαύρη Καλλονή, τρέχει τρέχει τρέχει, κάνει
40 χλμ.
-Τέλεια είμαι ο τσάρος !!, σκέφτεται
Ξαφνικά βλέπει 2 πρεζόνια στο δρόμο... "Που να σταματήσω τώρα.. Εγώ είμαι ο
τσάρος!" Οπότε Μ Π Α Μ!!!! Τα σκοτώνει τα πρεζόνια..

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Με ένα τσάρο 2 πρεζόνια..!

----------------------------------

Σε μια τάξη του δημοτικού βρίσκονται η δασκάλα, τα παιδάκια και ένας
βάρβαρος. Οπότε αρχίζει το μάθημα της Γεωγραφίας... Ανοίγει η δασκάλα τον
παγκόσμιο χάρτη δείχνει με το δάχτυλο το Μεξικό και ρωτάει τους μαθητές...
"Ποια χώρα είναι αυτή?"

Σηκώνει το δάχτυλο ο βάρβαρος... "Κυρία, κυρία να πω?" Οπότε έκπληκτη η
δασκάλα... "Αντε για πες μου Τζέκις..." , και ο βάρβαρος γεμάτος χαρά... "Η
Καβάλα!!!!"...

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Είπε ο βάρβαρος το Μεξικό Καβάλα!!!

----------------------------

Ήταν ένας Ουκρανός, μπιχλιάρης και θεοβρώμικος μαζί με ένα άλλο φίλο του
Ουκρανό σε ένα μπαρ στην Αυστραλία. Πάει ο πρώτος ο βρωμιάρης και αρχίζει να
τη πέφτει σε κάτι Αυστραλές
Φύγε Φύγε, go go away, τσίριζαν αυτές
Come come, έλεγε αυτός, βγάζουν αυτές ένα σπρέι, του το ρίχνουν στα μάτια,
τον τυφλώνουν σχεδόν, φεύγει άπραγος. Γυρίζει πίσω, "τι έγινε ρε μαλάκα",
του λεει ο άλλος, "έτσι κι έτσι, κόντεψαν να με τυφλώσουν οι ηλίθιες".
"Άσε", λέει ο άλλος που είχε πλυθεί προσφάτως (πριν κανά μήνα) και δεν ήταν
ΤΟΣΟ βρώμικος, "πάω εγώ"
Hello girls, λέει
Φύγε Φύγε, go go away, τσίριζαν αυτές
Come come, έλεγε αυτός, βγάζουν αυτές ένα σπρέι, πάνε να του το ρίξουν στα
μάτια, κάνει αυτός μία κίνηση κουνγκ φου, τις εξουδετερώνει

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Καθαρός Ουκρανός, Αυστραλές δε φοβάται!!

----------------------------

Πάει η Μαίρη φανατική γκρούπι του συγκροτήματος του Τζον στη συναυλία του
(δεν έχει ούτε μία συναυλία), αρχίζει ο Τζον να παίζει, η Μαίρη από κάτω να
ουρλιάζει, να χτυπιέται, yeah Τζον δώστα όλα, είσαι Θεός και τέτοια. Σε
κάποια φάση, του λεεί pleaaaaaaaase ρε συ Τζον δώσ' μου τη κιθάρα σου να
παίξω κι εγώ λίγο, είσαι τρελή μωρή, μόνο εγώ παίζω τη κιθάρα μου,
pleaaaaaaaase Τζον δώσ' τη μου, λιγουλάκι μόνο θα παίξω, τι κάνει κι αυτός,
τις τη δίνει. Ανεβαίνει το σουργέλο, παίρνει τη κιθάρα, πάει να παίξει
και..... σπάει μια χορδή. Όχι ρε γαμώτο, αρχίζει να χτυπιέται ο Τζον, ξέρεις
τι μου κάνεις τώρα ? για να αντικαταστήσω εγώ αυτή τη χορδή πρέπει να πάω το
Βόλο, για να την αγοράσω! Γαμώτο!

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Έπαιξε η Μαίρη σόλο, κι έστειλε το Τζον στο Βόλο!

------------------------------

Είναι ένας τυπάκος, πολύ καλός, ο Καραπάνος αλλά με ένα μεγάλο πρόβλημα:
είναι αόρατος. Τι να κάνει τι να κάνει, του λένε οι φίλοι του (που δεν
άντεχαν να είναι αόρατος και να τους τρομάζει) να πάει σε ένα καινούριο
καταπληκτικό γιατρό που ειδικεύεται σε τέτοιες περιπτώσεις σαν του καλού μας
Καραπάνου. Πάει λοιπόν, και του λέει ο γιατρός
Χμ, το πρόβλημα μου είναι εύκολη περίπτωση φίλε μου. Θα βρεις ένα χωράφι,
που να έχει στη μέση μια κολώνα και εκεί θα κάτσεις
Απογοητευμένος ο Καραπάνος από διάφορες τσαρλατανιές που είχε δοκιμάσει στο
παρελθόν, σκέφτεται, ότι δεν έχει να χάσει και τίποτα. Βρίσκει λοιπόν το
χωράφι με τη κολώνα στη μέση και πάει και κάθεται επάνω της.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας?

Ο καλός ο Καραπάνος στη κολώνα φαίνεται!!!

-------------------------------------------

Γίνεται ένα ναυάγιο και σώζεται σε ένα ξερόνησο ένας τύπος ονόματι Μάικ και
μια γνωστή του. Περνούν οι μέρες, τελειώνει η τροφή και ο τύπος αναγκάζεται
να φάει την κοπέλα προκειμένου να επιβιώσει.

Ποιό το ηθικό το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας ?

Ζήσε Μάικ μου να φας τη φίλη.

-----------------------------------------------

Ο Φιλιππας, ο δασκαλος του Κουν Φου έχει μια πορτα άβαφη. Παιρνει τηλεφωνο
λοιπον τον Φώντα τον μπογιατζη που ήτανε και φίλος του. Φωντα μου, δεν
περνας να μου βαψεις κι εκεινη την πορτα. Ερχεται λοιπον ο Φωντας, του λεει
ο Φίλππας: Ρε Φώντα εγω θα παω για μπανιο δεν πιστευω να σε πειραζει, να
κατσε εδω με την ησυχία σου και δουλεψε, εχει και κατι μπυρες στο ψυγειο...
Αρχιζει λοιπον ο Φωντας, επινε και τις μπυρες συγχρόνως, τις τσακισε δηλαδη,
κι εκει πανω στη σουρα δεν έβλεπε και πολυ καλα την πορτα, την έβαφε, την
ξαναβαφε αλλα κατι δεν του πηγαινε στο χρωμα. Παιρνει τον Φιλιππα στο
κινητο:

-Ρε Φίλιππα ποσο χρωμα να ριξω στην πορτα?
-Τι με ρωτας, εσυ ξερεις τη δουλεια, βαλε οσο νομίζεις.

Ποιό το ηθικό το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας ?

Στου Κουν Φου την πορτα, οσο θελεις Φωντα

-----------------------------------------------

Ο τύπος με το μακρύ μαλλί φτιαγμένο ράστα έχει βγάλει βόλτα στο πάρκο το
πιτσιρίκι του. Σε κάποια στιγμή, το πιτσιρίκι χάνεται πάνω στο παιχνίδι και
μυξοκλαίγοντας ψάχνει απο δω κι από κει να βρει το μπαμπά του. Αφού έχει
γυρίσει το μισό πάρκο, βλέπει από μακριά εναν τύπο με ίδιο σουλούπι, ίδια
ράστα μαλλιά που ήταν φτυστός ο μπαμπάς του. Μέσα στη τρελλή χαρά, το
πιτσιρίκι τρέχει προς το μέρος του και πριν τον αγκαλιάσει βλέπει ότι δεν
ήταν αυτός ο μπαμπάς του αλλά κάποιος που του έμοιαζε...

Ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα;

Τα ράστα δεν κάνουν το μπαμπά!

-------------------------------------------------

Ηταν ο παιδαρος και πηγε διακοπες σε ενα νησι. Σκαει σε μια καφετερια και
παραγγελνει ενα φραπε μετριο.

σερβιτορος: "Με γαλα?"
παιδαρος: "Ακου να σου πω! ..γαλα δεν θα βαλεις"

Τελειωσανε οι διακοπες και φευγει. Του χρονου, ξαναπαει στο νησι ο παιδαρος,
και σκαει στην ιδια καφετερια. Παραγγελνει ενα φραπε μετριο.

σερβιτορος: "Γαλα να βάλω?"
παιδαρος: "Και το ρωτας, γαλα θα βαλεις οπωσδηποτε"

Ποιο ειναι το διδαγμα?

Ηπιε ο παιδαρος τον φετινο με γαλα

---------------------------------------------------------------

ΠΑΕΙ Η ΕΡΗ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΧΑΡΤΖΗΛΙΚΙ:
-Μπαμπα θελω λεφτα να βγω σημερα.
-Παρε παιδι μου 5 ευρω, λεει ο πατερας.
-Ειναι λιγα τα πεντε πατερα,χρειαζομαι 10 να παω για καρτ οπως ολα τα αλλα
παιδια.
-Αποκλειεται ειναι επικινδυνα πραγματα αυτα,απαντα αυτος αλλα με τα πολλα
και μετα απο πολυ γκρινια τις τα δινει .
Παει η Ερη ,παιρνει το αμαξακι τσακιζεται στη στροφη,αιματα μελανιες...
Γυρναει στο σπιτι και την ρωταει ο πατερας :Τι εγινε παιδακι μου, πως εγινες
ετσι ?
-Τρακαρα πατερα μου φυγε το καρτ στη στροφη.
Οποτε της απαντα
-Εμ στα ελεγα εγω !

Ποιο ειναι το διδαγμα?

Καλλιο πεντε και στο χερι,παρα δεκα και καρτ, Ερη!

----------------------------------------------------------------------------
----

Βρισκόμαστε στον πόλεμο του 40΄.Ένας τύπος πολεμάει στο μέτωπο και έχει
καιρό να στείλει γράμμα στην γυναίκα του την Λένα. Μια μέρα η Λένα δεν
αντέχει στην αγωνία και αποφασίζει να πάει να τον βρει στα χαρακώματα. Μετά
από πολλές δυσκολίες τον βρίσκει τελικά,
φιλιά ,κλάματα κλπ και του λέει :"Γιώργο μου σας έφερα γλυκά και λουλούδια".
Τρελένεται αυτός "Ρε συ Λένα τι γλυκά και ****** μας έφερες, δεν
καταλαβαίνεις ότι εδώ δεν έχουμε τα βασικά κάλτσες και ζεστά ρούχα;"
Στεναχωρημένη η Λένα βρίσκει βελόνα και κλωστή και αρχίζει να μαντάρει
τις κάλτσες των στρατιωτών μέσα εκεί στα χαρακώματα. Τότε όμως πέφτει μια
βόμβα ακούγεται ένα μπαμ και σκοτώνονται όλοι μαζί κι η Λένα...

Ποιό το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας;;;
.

Η Λένα προ του τέλους μαντάριζε

----------------------------------------------------------------

Νεαρή οικιακή βοηθός σιδερώνει ντάλα μεσημέρι σε ισόγειο διαμέρισμα
ιδρωμένη και με την ρόμπα της μισάνοιχτη.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο δουλεύει ένα συνεργείο της ΔΕΗ και τα μαστόρια την
παίρνουν μάτι. Ο πιο μάγκας της χτυπάει το κουδούνι και της ζητάει
λίγο νερό. Η οικιακή βοηθός με νάζι του φέρνει το νερό και δείχνει να
ψιλογουστάρει. Τότε ο τύπος την ρωτάει "προλαβαίνουμε να σε κανονίσω
πριν έρθει η κυρά σου;"
"μωρέ ξέρεις έχω και πολύ σιδέρωμα και θα αργήσω..." απαντάει η τύπισα.
Τελικά την πείθει ο μάστορας και της ρίχνει ένα μανίκι ξεγυρισμένο.
Όταν τελειώνουν ξεθεωμένοι και οι δυό την ρωτάει:
"Να φωνάξω και τα άλλα τα παιδιά που δουλεύουν μέσα στο λιοπύρι να τους
ξεδιψάσεις κι αυτούς λίγο;"
"μωρέ ξέρεις έχω και πολύ σιδέρωμα και θα αργήσω..." του ξαναλέει η γκόμενα.
Τελικά με τα πολλά την πείθει φωνάζει και τα υπόλοιπα μαστόρια και την
παίρνουν παρτούζα όλοι μαζί για δυο τρεις ώρες...
Στο τέλος η οικιακή βοηθός αποκαμωμένη πέφτει για ύπνο.

Ποιό το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας;;;

Όπου γαμούν πολλοί μαστόροι αργεί να σιδερώσει!!!!!

-------------------------------------------------------

είναι 4 φίλοι οι οποίοι αποφασίζουν να αφήσουν τις γυναίκες σπίτι και να
πάνε στα μπουζούκια. επιλέγουν το σχήμα με κορυφή στην επίθεση τον τόλη
βοσκόπουλο. πάνε στο μαγαζί και αρχίζουν την αλόγιστη κατανάλωση
αλκοολούχων, αφού και ο τόλης τους έχει ανεβάσει με τα τραγούδια του (θα
κάνουμε έναν έρωτα όλο τρέλλα, σαν να ΄ναι η τελευταία μας φορααα...κ.α
τέτοια), πετάνε λουλούδια, έχουν γίνει κροκόδειλοι, δεν βλέπουν μπροστά
τους.

κάποια στιγμή ακούγεται το σφύριγμα της λήξης και οι 4 φίλοι την κάνουν.
όπως κάνουνε 8αρια στον δρόμο περνάνε έξω από ένα κτήριο που έγραφε σε μια
ταμπέλα του ¨Κέντρο απεξάρτησης η Στροφή¨. σκοτεινό το κτήριο εκτός από ένα
παράθυρο οπου είχε φώς. πέφτει το μάτι των φίλων στο παράθυρο και ποιον
βλέπουν εκεί; τον Νέλσον Μαντέλα!!!

ποιο το ηθικό δίδδαγμα της ιστορίας;

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΜΑΝΤΕΛΑ!!!

------------------------------------------------------------------

Ητανε ο Σταλόνε και ο Σβαρτσενέγκερ και ο ενας προσπαθουσε να υπερβει τον
αλλον! Ε λοιπον αγοραζει ο Σβαρτσενέγκερ ενα τεραστιο και πανακριβο κτημα σε
μια καλή περιοχη και αμεσως μετα το ιδιο κανει και ο Σταλόνε!

Επειτα χτιζει ο πρωτος μια τεραστια πολυτελη βιλα με πισινες και τζακούζι
και παλι το ιδιο κανει και ο Σταλόνε! Μετα αγοραζει μια πανακριβη jaguar ο
Σβαρτσενέγκερ και το ιδιο κανει και ο Σταλόνε!

Tελος ο Σβαρτσενέγκερ αγοραζει ενα λευκο πανεμορφο αλογο το οποιο ηταν και
ταχυτατο και το ιδιο κανει και ο Σταλόνε! Σε καποια φαση νευριασμενος ο
Σβαρτσενέγκερ του λεει να τα στησουνε τα αλογα για να δουνε τελικα ποιανου
ειναι το γρηγοροτερο και εν κατακλειδι να δουνε και ποιος ειναι ο καλύτερος!

Αρχιζουν να τρεχουνε τα αλογα αλλα χωρις αποτελεσμα γιατι ηταν και τα δυο το
ιδιο γρηγορα! Τοτε συμφωνουνε για να δουνε ποιο ειναι το πιο καλο να δουνε
ποιο απο τα δυο θα χεσει πρωτο...

Μετα απο πολυ ωρα χεζει πρωτο το αλογο του Σταλόνε!!!!

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ

Χεστηκε η φοραδα STALONE!!!!!

Τα συναισθήματα του ανθρώπου

2010-06-29T23:03:00.000+03:00

Αν η αγάπη...

2010-06-25T10:55:00.002+03:00

Τραγουδάκι.Τα σχόλια δικά σας...

Αφιέρωμένο σε όλους τους !!ΑΦ!!

Μπανάκια αρχίσαμε;;;

Το Εγώ (Κρισναμούρτι Τζίντου)

2010-06-17T21:39:00.002+03:00

Μία απόπειρα να μυηθώ καλύτερα στον όμορφο κόσμο του Κρισναμούρτι.

Καλή μου αρχή.

Εμπνευσμένο από τον διδάσκαλο Τζίντoυ Κρισναμoύρτι, ο οποίος παρ όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμιά ομάδα.

"Η γη ανήκει σε όλους μας είναι δική σας και δική μου. Δυστυχώς, όμως, έχουμε εθνικούς, οικονομικούς, και θρησκευτικούς φράχτες και ζώντας πίσω απ αυτούς μιλά με για αδελφότητα, για αγάπη, για ειρήνη, για Θεό. Για να γνωρίσουμε πραγματικά τι είναι Αγάπη πρέπει να ρίξουμε όλα αυτά τα φράγματα και πρέπει αυτό να το αρχίσει ο καθένας μας από τον εαυτό του".

Δεχόμαστε το καινούριο;Ή προτιμάμε την σιγουριά του παλιού;

2010-06-07T08:05:00.003+03:00

"Οι σκέψεις είναι ζωντανές.Διαμορφώνουν τον κόσμο μας,την πραγματικότητα μας και το πεπρωμένο μας.Οπότε το να σκεφτόμαστε θετικά είναι σημαντικό, όχι μικρό πράγμα... Αν έχεις την ίδια σκέψη αρκετά συχνά και την στέλνεις με αρκετό συναίσθημα ( ενέργεια ), αυτή θα, με τον καιρό, αποκτήσει μια υλική μορφή.Οι Θετικές Σκέψεις και δηλώσεις, στην αρχή της ημέρας, μπορούν κυριολεκτικά να κάνουν την διαφορά μεταξύ μιας καλής η άσχημης μέρας για σένα..."

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!! ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ!!!

2010-06-03T17:03:00.004+03:00

Στάση

Είναι σωστό όταν γίνονται σημαντικά πράγματα γύρω σου να τα παρακολουθείς και να τα νιώθεις,να μην τα αφήνεις να περνάνε.Θυμάμαι ήμουνα κάποτε σε μια στάση και περίμενα το τρόλει.Όπως καθόμουνα,κοιτάω πάνω.Έγραφε:"Αντί να χαζεύεις εδώ πάνω,βρε μαλάκα,δεν κοιτάς μήπως έρχεται το τρόλει;"Ξέρω ότι είναι άσχετο,αλλά αυτό εννοώ."Αφού περιμένεις το τρόλει,τι κοιτάς εδώ πάνω;Ε μαλάκά;"Έτσι κι εγώ.Αποφάσισα να κοιτάω για το τρόλει.Και άμα περάσει,θα το πάρω.

Αλήθεια πόσοι από εμάς εμάς βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος;Γιατί να προσπερνάμε τα σημαντικά στην ζωή μας και να ασχολούμαστε με τα ασήμαντα;

Μπορεί το παραπάνω απόσπασμα να έχει χιουμοριστικό,κυρίως,χαρακτήρα αλλά κρύβει βαθύτερα νοήματα.Ότι κάθε φορά πρέπει να προσηλώνεσαι σε ένα αντικείμενο ή σε μια εργασία μέχρι να την ολοκληρώσεις επιτυχώς.Άμα διασπάς το μυαλό σου σε διάφορα πράγματα και δεν θα τα καταφέρεις και θα απογοητευτείς.

Αυτό πρέπει να κάνουμε!Να ανεβαίνουμε σε ένα τρόλει κάθε φορά.

Φιλιά!

(Το πάραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Λένου Χρηστίδη "Τα Χαστουκόψαρα".)

Μελαγχολικό τραγουδάκι λόγω πεσμένης διάθεσης

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών:Ο θάνατος του Μουφάσα από τον αδελφό του τον Σκαρ.

2010-04-21T18:40:00.003+03:00

Τα Στούντιο Ντίσνευ έβγαλαν μία από τις πιο υπέροχες ταινίες τους στις αρχές της δεκαετίας του '90.Ο Βασιλιάς των Λιονταριών εκτός από βραβευμένη ταινία είναι και η πρώτη των Στούντιο Ντίσνευ που περιλαμβάνει σκηνή θανάτου.

Ο Σκαρ,θείος του Σίμπα και αδελφός του Μουφάσα,των παρασέρνει σε μία χαράδρα λέγοντάς του ότι ο πατέρας του του έχει μία έκπληξη.Ο Σκαρ λέει στον Σίμπα να εξασκηθεί στον βρυχυθμό του όσο θα περιμένει τον πατέρα του.

Ξαφνικά ο βρυχυθμός του δημιουργεί ηχώ και ένα μεγάλο κοπάδι καριμπού,που έβοσκε πάνω από την χαράδρα,αρχίζει να τρέχει προς τον Σίμπα επειδή το είχαν τρομάξει οι ύαινες με εντολή του Σκαρ.

ο Σίμπα αρχίζει να τρέχει για να σωθεί.Καταφέρνει να πιαστεί από έναν κορμό ενώ γύρω του τα καριμπού σηκώνουν ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης καθώς τρέχουν αλαφιασμένα.

Εν τω μεταξύ ο Μουφάσα ενημερώνεται από τον πιστό του φίλο ότι άκουσε τα καριμπού να τρέχουν.Εμφανίζεται και ο Σκαρ και γεμάτος ανησυχία,η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο,ενημερώνει τον Μουφάσα ότι ο Σίμπα κινδυνεύει.

Τρέχουν και οι τρεις προς στην χαράδρα όπου ο Σίμπα,πιασμένος ακόμα από τον κορμό,παλεύει για την ζωή του.Ο Μουφάσα,χωρίς δεύτερη σκέψη,πηδάει στην χαράδρα.

Με κίνδυνο της ζωής του,καταφέρνει να βάλει τον Σίμπα σε ασφαλές σημείο.Γλιστράει πίσω στην χαράδρα αλλά τελικά καταφέρνει να γαντζωθεί από τους βράχους.Ο Σίμπα,όλο χαρά αλλά και αγωνία,τον βλέπει να σκαρφαλώνει με κόπο.

Ο Σκαρ τον βλέπει να ανεβαίνει.Ο Μουφάσα του ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια.Το τελειωτικό χτύπημα μόλις δόθηκε.Ο Σίμπα,γεμάτος τρόμο,βλέπει τον πατέρα του να ξαναπέφτει στην χαράδρα.

Αφού πέρασε και το τελευταίο καριμπού ο Σίμπα τρέχει να δει τι απέγινε ο πατέρας του.

Προσπαθεί να τον συνεφέρει αλλά δίχως αποτέλεσμα.Σίμπα με κλάμματα ανασηκώνει το πόδι του πατέρα του και ξαπλώνει από κάτω.Πλησιάζει και Σκαρ και τον γεμίζει τύψεις ρίχνοντας του όλη την ευθύνη για τον θάνατο του Μουφάσα.Λέει στον Σίμπα πόσο θα στεναχωρηθεί η μητέρα του.

Ο Σίμπα,πιστεύοντας ότι βρυχηθμός του προκάλεσε το τραγικό συμβάν,φέυγει τρέχοντας από την περιοχή του Περήφανου Βράχου.

Η δολοφονία ένος ανθρώπου από συνάνθρωπό του με στόχο την προσωπική του ευημερία είναι κάτι που γίνεται από αρχαιοτάτων χρονών και δυστυχώς και στη σύγχρονη.

Η αναπαράσταση από τα Στούντιο Ντίσνευ σε μορφή κινουμένου σχεδίου είναι άρτια και συγκινητικότατη.Ο Γράφων όσες φορές και να δει την σκηνή συγκινείται υπερβολικά.

Είναι λίγο "βαριά" ανάρτηση το καταλαβαίνω.Αλλά η μεγαλειώδη δουλειά,που έκαναν τα στούντιο Ντίσνευ,στην κάτωθι σκηνή,αξίζει της προσοχής σας.Σίγουρα την έχετε δει όλοι,και γράφων,κάτα πάσα πιθανότητα,αλλά αξίζει να την ξαναδείτε.

Ένα συγκλονιστηκό βίντεο διάρκειας 8 λεπτών και 22 δευτερολέπτων.

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ (δεν μου ερχόταν κάτι καλό...)

2010-04-19T20:09:00.005+03:00

Τόση ώρα στύβω το μυαλό μου για να μου έρθει

για να γράψω κάτι ενδιαφέρον ώστε να μην αρχίσετε να μου πετάτε ότι έχετε πρόχειρο.Είμαι σε φάση αναζήτησης ελκυστικής γραφής που να καθηλώνει τον !!ΑΦ!! μου που θα το διαβάσει.Όσοι,με αγωνία,συνεχίζετε να διαβάζετε κάτι μου λέει πως θα απογοητευτείτε.Όσο και να στύβω το πανέξυπνο μυαλουδάκι μου...τζίφος.

Οι πρώτες μου σκέψεις ήταν να γράψω για την οικονομική,με πιάνει,κρίση αλλά μας τα πρήζουν που μας τα πρήζουν τα ΜΜΕ οπότε δεν το θεώρησα ότι έχω να πω κάτι παραπάνω.

Η κυβέρνηση πρέπει να είχε αυτό ως μουσική υπόκρουση ότα έβγαζε τα νέα οικονομικά μέτρα...

Αθάνατη Ελλάδα.

Παλιά τα τραγούδια κοιτούσαν στο μέλλον.

Όλες αυτές τις άνωθεν αμπελοφιλοσοφίες τις έγραψα για να καταλήξω σε αυτό το τραγουδάκι που βγάζει τρελλό γέλιο.

Ασφυκτιούμε που ασφυκτιούμε Αιναφετς μου...

Αλλά ως πότε οι πολιτικοί μας θα παίζουνε κρυφτό,εις βάρος μας,φίλτατε συνονόματε;

Όσοι είναι της γνώμης ότι τα παραπάνω μόνο συνοχή δεν έχουν...

ΔΙΚΙΟ ΕΧΟΥΝ!!!

Γιατί το μυαλό είναι άτιμο πράγμα.Είπα να γράψω,αυθόρμητα,τις πρώτες "εμπνεύσεις" που θα μου έρθουν...& ο Θεός βοηθός...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Άννα Βίσση.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους !!ΑΦ!! που με αγκάλιασαν από πέρσι τον Φλεβάρη...

Χρυσομάλλης Ιωάννης

2010-04-12T16:42:00.002+03:00

Αφού,λοιπόν,εξετάσαμε την περίπτωση Βανέσσα Μέι ας ασχοληθούμε με την περίπτωση του εν λόγω κυρίου.Είχα δύο κασσέτες του στο Γυμνάσιο και τις είχα λιώσει.

Ο Γιάννης κινείται και αυτός στο ίδιο στιλ με της Βανέσσας μας.Κλασσική μουσική με ροκ στοιχεία και διανθισμένη με μουσική από σπάνια,στο ευρύ κοινό,όργανα.

Είναι ένας από τους πολλούς Έλληνες που έκανε σπουδαία,μουσική,καριέρα στο εξωτερικό.

Το παρακάτω κομμάτι είναι απόσπασμα από συναυλία στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως κάτω από τον Παρθενώνα.

Καλή ακρόαση...

Vanessa Mae

2010-04-11T12:28:00.004+03:00

Έχει ενδιαφέρον πόσο rocκ μπορεί να γίνει ένα μουσικό όργανο που έχει υπηρετήσει,κυρίως,την κλασσική μουσική

Η εν λόγω κυρία... ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!

Ακροαστείτε και σχολιάστε (αν δε σας κάνει κόπο βεβαιώς...).

!!!ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΕΣ ΑΝΟΙΞΗ!!! (σιγά-σιγά...)

2010-04-07T14:54:00.006+03:00

Μπαίνουμε στην Άνοιξη σιγά-σιγά φίλτατοι συνοδοιπόροι μου στα διαδικτυακά μονοπάτια.Η πλάση γύρω μας αρχίζει να φοράει το επίσημο ενδύμά της και μας προσκαλεί να την απολαύσουμε και να την καλοδεχτούμε.Άσπρα ανθάκια βγαίνουν στα κλαριά των δέντρων,μαργαρίτες και παπαρούνες ομορφαίνουν τα λιβάδια.

Αφού μέχρι και το...κούτσουρο της Στεφανίας μας πέταξε πράσινα φυλαράκια μπορούμε όλοι να ελπίζουμε σε ένα πιο πράσινο,και πιο οικολογικό μέλλον!

!!ΑΦ!! σε όλους σας!!!

Τίτλος:Ένα το χελιδόνι
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Χορωδία ( Ντουέτο )
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Ενα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή
για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή
Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς
Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.

Θε μου Πρωτομάστορα μ' έχτισες μέσα στα βουνά
Θε μου Πρωτομάστορα μ' έκλεισες μες στη θάλασσα!

Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού
Το 'χουνε θάψει σ' ένα μνήμα του πέλαγου
σ' ένα βαθύ πηγάδι το 'χουνε κλειστό
μύρισε το σκοτάδι κι όλη η άβυσσος

Θε μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλιές και Συ
Θε μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση

...

2010-04-02T19:32:00.002+03:00

Ακουγοντάς το μου δημιουργήθηκαν διάφορα συναισθήματα.Και σκέψεις.Αν και ξέρω ότι δεν είναι ο αγαπημένος της παρεούλας είπα να το ριψοκινδυνεύσω।

Γράψτε ότι αισθάνεται η καρδιά σας...

!!ΑΦ!!

Μιλήστε μου

2010-03-28T15:35:00.004+03:00

Θυμήθηκα το εκατέρωθεν τραγούδι πριν λίγες μέρες.Αλήθεια τι συναισθήματα σας δημιουργεί;Τι μνήμες σας φέρνει στο μυαλό;Πού σας ταξιδεύει;

Ίσως σε κάποιους να φανεί μελαγχολικό.Σας φέρει μνήμες από αγάπες παλιές που δεν άντεξαν.Σας στεναχωρήσει.

Αν βιώσατε οτιδήποτε από τα παραπάνω είστε σε καλό δρόμο.Τα συναισθήματα πρέπει να τα βιώνουμε.Χωρίς να τα αφήνουμε να μας καταδυναστεύουν.

Τα συναισθήματα είναι λάθος να τα χωρίζουμε σε αρνητικά και θετικά.Δεν κατηγοριοποιούνται τα συναισθήματα.Βιώνονται.Και μας κάνουν πιο δυνατούς.

Τίτλος:Μίλησέ μου

Άνοιξα στον κήπο μου πηγάδι,
να ποτίζω τα πουλιά,
νάρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ
σα μικρή δροσοσταλιά.
Ήρθες μια βραδιά με τον αγέρα, αναστέναξ'η καρδιά,
σού'πα με λαχτάρα "καλησπέρα"
και μου είπες "έχε γεια".

Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
δε σε φίλησα ποτέ μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
πώς να σε ξεχάσω πες μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
δε σε φίλησα ποτέ μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
μόνο στ'όνειρό μου σε φιλώ.

Φύτεψα στην πόρτα σου χορτάρι
Να 'χεις ίσκιο και δροσιά,
Και ηρθα πριν αλλάξει το φεγγάρι
να σου φέρω ζεστασιά.
Σ' έβγαλα στου ήλιου τ'α ανηφόρι
Στα σοκάκια τα πλατιά,
μα ηρθε παγωνιά και ξεροβόρι
και δε μ άναψες φωτιά.

Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
δε σε φίλησα ποτέ μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
πώς να σε ξεχάσω πες μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
δε σε φίλησα ποτέ μου.
Μίλησέ μου, μίλησέ μου,
μόνο στ'όνειρό μου σε φιλώ.

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

2010-03-23T16:34:00.003+02:00

Πόσο εύκολο είναι να βρούμε μια γωνιά να αγαπηθούμε;

Στίχοι: Ρόνη Σοφού
Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης

Πολύ μας κούρασε αυτή η πόλη,
φωνές, συνθήματα και "ζήτω όλοι",
κι εγώ που ξέρω μοναχά να σ’ αγαπώ
δεν βρίσκω τρόπο ό,τι νιώθω να σ’το πω.

Πάμε να βρούμε μια γωνιά χωρίς συνθήματα,
χρόνια η δική μας η γενιά έχει προβλήματα.
Προτού μας βρει η παγωνιά και πριν χαθούμε,
πάμε να βρούμε μια γωνιά ν’ αγαπηθούμε.

Φωνές, συνθήματα, κατεστημένο
κι εγώ να φύγουμε σε περιμένω.
Προτού η αγάπη μας παγώσει στο χιονιά,
πάμε να βρούμε τη δική μας τη γωνιά.

Πάμε να βρούμε μια γωνιά χωρίς συνθήματα,
χρόνια η δική μας η γενιά έχει προβλήματα.
Προτού μας βρει η παγωνιά και πριν χαθούμε,
πάμε να βρούμε μια γωνιά ν’ αγαπηθούμε.

Για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας...

2010-03-17T16:09:00.002+02:00

Από το διάσημο "Muppet Show"

Εξαιτίας μίας φίλης(που την ευχαριστώ και δημόσια)...

2010-02-26T19:15:00.006+02:00

Την παρακάτω "εξομολόγηση" αποφάσισα να την κάνω εξαιτίας μιας πρόσφατης ανάρτησης που διάβασα σε φιλικό blog.Ποτέ δεν τα είχα γράψει κάπου και πιστεύω πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Το 2001 τον Σεπτέμβρη παρουσιάστηκα στην Πολεμική Αεροπορία.22 Σεπτεμβρίου με παίρνει τηλέφωνο ο πατέρας μου.Ο παππούς μου,και πατέρας του,μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι απλές εξετάσεις.Ήταν υγιέστατος.Στα 99 περίπου χρόνια του και υγιέστατος.Έμενε στην Χαλκίδα στο σπίτι του,το πατρικό του πατέρα μου,είχε και κήπο που τον καλλιεργούσε και ζούσε υγιεινά για αυτό δεν χρειάστηκε ποτέ μπαστούνι.Για αυτό δεν είχε ποτέ φαλάκρα και όλα τα δόντια του.Μέχρι λίγα χρόνια πριν πεθάνει έκανε δυο μπάνια την ημέρα ξεκινώντας από Απρίλη-Μάη και φτάνοντας μέχρι Οκτώμβρη.Περίπου 240 μπάνια τον χρόνο!Και για να πάει στην παραλία,με τα πόδια πάντα,ο δρόμος απότομος.

Με τα χίλια ζόρια του βρήκαμε μία γυναίκα να τον βοηθάει,στα τελευταία χρόνια της ζωής του,γιατί εκείνος δεν ήθελε.Είχε μάθει να ζει μόνος του.Την γυναίκα του την είχε χάσει πολλύ νωρίς,από Καρκίνο,όταν ο πατέρας μου ήταν 19.Μετακόμισε μαζί του μία Θεία του πατέρα μου,αδελφή της γυναίκας του,όταν εμεινε χήρα και για κάμποσα χρόνια ζούσαν μαζί.Μέχρι που εκείνη απεβίωσε πρώτη.

Το σπίτι του παππού μου ήταν από τα πιο όμορφα σπίτια και με πολλύ ωραίο κήπο!Έχω υπέροχες αναμνήσεις από εκεί.Το μόνο που μου έμεινε από εκεί είναι τα ημερολόγιά του παππού μου,ένα κλειδί της εξώπορτας και το κρεββάτι που κοιμάμαι στο εξοχικό μου.Ένα κρεββάτι παμπάλαιο με αρχαίο στρώμα που,για συναισθηματικούς,και μόνο λόγους,λόγους δεν αφήνω κανέναν να το πειράξει.Οι γονείς μου με χιλιοπαρακαλάνε να το αλλάξουμε αλλά δεν σηκώνω κουβέντα.

Το,δυστυχώς,είναι ότι ο πατέρας μου με τα αδέλφια του αποφάσισαν να το δώσουν αντιπαροχή και στην θέση του υπάρχει μία πολυκατικοία.Και δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία του σπιτιού αν εξαίρεσεις μία ασπρόμαυρη από τον Μάιο του 1936 που ήταν ακόμα...οικόπεδο και κάνανε έναν αγιασμό στα θεμέλια για να πάει καλά η οικοδομή.

Από πείσμα άργησα πολύ να πατήσω στην οικοδομή για να δω πως πάει.Γιατί ήμουν εντελώς αντίθετος με την αντιπαροχή για συναισθηματικούς λόγους.Αυτό που θα μετανιώνω πάντα είναι που δε το έβγαλα φωτογραφίες πριν το γκρεμίσουνε.Δεν υπάρχει καμία πρόσφατη φωτογραφία του.

Δεν ξέρω τι με έκανε να πω όλα αυτά.Δεν τα έχω πει πουθενά εκτός του στενού οικογενειακού μου περιβάλλοντος.Απλά μου ξαναήρθαν στη μνήμη με το που διάβασα την τελευταία ανάρτησή στο φιλικό μου blog.Όχι ότι τα είχα ξεχάσει ποτέ.Οι ευχάριστες μνήμες ποτέ δεν λησμονιούνται.Υπάρχουν πάντα σε κάποιο συρταράκι του μυαλού σου για να τις ανασύρεις όποτε νιώθεις ανάγκη να χαμογελάσεις λίγο.

"Έφυγε" σε μία δύσκολη περίοδο της ζωής μου.Μόλις 19 μέρες αφού είχα παρουσιαστεί στο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Τρίπολη και ήμουνα ακόμα σε περίοδο προσαρμογής και ψυχολογικά όχι στα καλύτερά μου.

Τον παππού μου δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.Και δεν θα πάψω να τον αγαπάω ποτέ!Έχω πράγματά του που μου τον θυμίζουν εξάλλου εκτός από τις αναμνήσεις.Και μία φωτογραφία στο πορτοφόλι μου.

Δεν ξέρω ποιον ενδιαφέρουνε όλα αυτά αλλά χαίρομαι που βρήκα ένα μέρος να τα γράψω.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

2010-02-23T14:09:00.001+02:00

Οι αριθμοί που χρησιμοποιούμε σήμερα και που ονομάζουμε "αραβικούς", προέρχονται από την Ινδία και συγκεκριμένα, από τον Ινδό αστρονόμο Αριαμπαχάτα. ( 6ος αιώνας) .Πριν φτάσουμε στους σημερινούς (αραβικούς) αριθμούς, κάθε λαός την ανάγκη να εκφράζεται με αριθμούς, την ικανοποιούσε με τα δικά του συμβολικά σημεία. Άλλα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, άλλα οι Έλληνες, οι Κινέζοι, οι Ρωμαίοι, οι Άραβες.
Οι πρόγονοί μας σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν σαν συμβολικά σημεία για αριθμούς τα γράμματα του αλφαβήτου, π.χ. α'=1, β'=2, οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν γραμμές, όπως τα δάκτυλα των χεριών, την παλάμη με τον ανοικτό αντίχειρα για να γράψουν το 5(=V), τις δυο παλάμες για το δέκα.
Το πρόβλημα με το ελληνικό και τη ρωμαϊκό σύστημα αριθμών ήταν η απουσία του μηδενός. Εδώ ήρθαν οι Άραβες που επινόησαν το σύγχρονο δεκαδικό αριθμητικό σύστημα, που περιέχει και τον αριθμό μηδέν.
Σήμερα τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται για την παράσταση των αριθμών ονομάζονται ψηφία ή αραβικοί χαρακτήρες και είναι οι εξής: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 0 και με τον συνδυασμό αυτών των δέκα ψηφίων μπορούμε να δηλώσουμε ένα αριθμητικό ποσό, π.χ. με το συνδυασμό του 1 και του 2 (από μία φορά το καθένα) έχουμε το 12, και το 21. Όσο και να μας φανεί παράξενο, είναι απολύτως αληθινό ότι τελευταίο από όλα τα αριθμητικά ψηφία βρήκαν οι άνθρωποι το 0.
Η διάδοσή των Ινδικών και μετέπειτα... " ονομαζόμενων αραβικών αριθμών " (!!!!) στον αραβικό κόσμο ανάγεται στο 771, όταν κάποιοι Ινδοί μαθηματικοί έφτασαν στη Βαγδάτη. Τον 9ο αιώνα έμποροι έφεραν στην Ευρώπη την αραβική μετάφραση ενός ινδικού χειρογράφου για τους αριθμούς. Αυτό υπήρξε η αφορμή των μετέπειτα παρεξηγήσεων.
Όταν το κείμενο μεταφράστηκε στα λατινικά, τα νέα σύμβολα ονομάστηκαν "αραβικοί αριθμοί". Αυτοί άρχισαν να διαδίδονται στην Ευρώπη το 1200 μ.Χ. και η γραφή τους υπέστη πολλές τροποποιήσεις.
Το 1299, στη Φλωρεντία, απαγορεύτηκε η χρήση τους κατά τις εμπορικές συναλλαγές επειδή ήταν εύκολη η παραποίησή τους (για παράδειγμα, το 0 εύκολα μετατρεπόταν σε 6). Η γραφιστική τους ποικιλομορφία συνεχίστηκε μέχρι το 1445, ημερομηνία επινόησης της τυπογραφίας.
Αντίθετα, οι αριθμοί που χρησιμοποιούνταν στον αραβικό κόσμο μοιάζουν περισσότερο με τους αρχικούς ινδικούς αριθμούς.

Το παρακάτω βίντεο ίσως σε κάποια σημεία είναι λιγάκι "υπερβολικό" αλλά το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον...

Περί καφέ...η πως αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες

2010-02-17T17:29:00.005+02:00

Αν είσαι σε κατάσταση "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα", προφανώς έχεις φτάσει σ' αυτό το σημείο είτε κολυμπώντας , .είτε σκαρφαλώνοντας.!!!
Παρεμπιπτόντως από καφέ πως πάμε... ;;;;;;;;

Και μία μικρή σφυγομέτρηση...

Μπροστά στις δυσκολίες είσαι:

α)Καρότο
β)Αυγό
γ)Κόκκος καφέ

Δείτε,προβληματιστείτε και απαντείστε!

Αφιερωμένο στα παιδιά...

2010-02-12T16:13:00.004+02:00

Υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στην ζωή του γονιού από την ευτυχία του παιδιού του; Υπάρχει πιο αισιόδοξη εικόνα από αυτήν ενός μικρού παιδιού όταν ξεσπά σε γέλια;Υπάρχουν πιο υπέροχα λόγια που θα μπορούσε να πει ένας γονιός στα παιδιά του...

Αφιερωμένο στους φίλους μου και στα παιδιά τους.

Το ραγισμένο δοχείο

2010-02-08T16:55:00.002+02:00

Πόσο εύκολο είναι να μετατρέψεις την αδυναμία κάποιου σε δύναμη;Πόση σοφία και γνώση χρειάζεται;Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είχαν όλοι οι άνθρωποι την ικανότητα να μετατρέψουν τα αρνητικά στοιχεία τους σε θετικά και να τα χρησιμοποιήσουν με μαεστρία και σύνεση πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος γύρω μας.

Επίσης ένα μικρό αφιέρωμα στον Αρχάγγελο της Κρήτης για τα 30 χρόνια από τον θάνατό του.

Ο θούριος του Ρήγα-Φεραίου Βελεστινλή

Το σοφό πουλί

2010-02-05T14:20:00.002+02:00

Πρόσεξε την απληστία
ζήλια φθόνο και κακία
Ζήτα πάντα την αλήθεια
Μάθε κάθε σου συνήθεια

Φίλε μου μην ξεχαστείς
και όσα σου 'πε να θυμηθείς
Ξύπνιο να έχεις το μυαλό
και να μην κάνεις το κακό...

Το παρακάτω βίντεο εμένα μου άρεσε αρκετά.Ένας άλλος τίτλος του θα μπορούσε να είναι η παροιμία "Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα" ή "Όποιος βιάζεται σκοντάφτει".Πάντως καλό είναι να ακούμε και τους άλλους πριν περάσουμε στην πράξη.

Βεβαίως το να ακούς,στις μέρες μας,έχει γίνει πολύ δύκολο.Οι περισσότεροι νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα και όχι μόνο δεν ακούμε αλλά κάνουμε κι τους έξυπνους.Δεν είναι σωστό να ακούς κάποιον με μεγαλύτερη πείρα η εμπειρία σε ένα θέμα.

ΣΟΦΟ ΕΙΝΑΙ!!

Υ.Γ.:Το ποιήμα στην αρχή της ανάρτησης δεν είναι δικό μου.Παραποιήσα ελαφρώς ένα παλιό τραγούδι του Νίκου Πιλάβιου από τον δίσκο "Ο Παραμυθάς" ώστε να ταιριάζει με την ανάρτηση μου.Η παραποίηση έγινε χωρίς την άδεια του δημιουργού και ελπίζω να με συγχωρέσει.Για την ιστορία το γνήσιο είναι αυτό:

Πρόσεξε την λαιμαργία
ζήλια φθόνο και κακία
Ζήτα πάντα την αλήθεια
Μάθε κάθε σου συνήθεια

Παραμυθά μην ξεχαστείς
κι όσα σου 'πε να θυμηθείς
Ξύπνιο να 'χεις το μυαλό
και να μην κάνεις το κακό
Πρόσεξε Παραμυθά...

H μεγάλη μέρα πλησιάζει!!!

2010-01-25T14:38:00.002+02:00

Το ραντεβού είναι για την Κυριακή 31/1/2010 στην Ηelexpo στο Μαρούσι στις 17:00 η ώρα το απόγευμα στην αίθουσα 3!!Ο Παραμυθάς,Νίκος Πιλάβιος,μας περιμένει όλους!!!!

Για να θυμούνται οι Παραμυθομεγαλομένοι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι...

ΑΣ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΓΩΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!!

2010-01-19T18:49:00.004+02:00

Προς ΕΡΤ

Η Επιστολή που στείλαμε εγγράφως στην ΕΡΤ οι 34 παραγωγοί προγραμμάτων της ΕΡΤ Digital. Όσοι μπορείτε προωθήστε ή βάλτε την στα blog σας.

Αθήνα 12-01-2010

Προς ΕΡΤ ΑΕ

Υπ` όψη ΔΣ.

Κοιν. Κ.Πάνο Λουκάκο

Εντεταλμένο σύμβουλο και υπεύθυνο για θέματα ψηφιακής

Αγαπητοί κύριοι,

όπως γνωρίζετε, στις 31-12-2009 έληξε η προθεσμία κατά την οποία η ΕΡΤ ΑΕ όφειλε να εξοφλήσει τις οφειλές που προκύπτουν από τις μεταξύ μας υπογεγραμμένες συμβάσεις, για την παραγωγή τηλεοπτικού προγράμματος για ΑμεΑ.

Δυστυχώς έως και σήμερα και ενώ έχουμε εκπληρώσει όλες τις συμβατικές μας υποχρεώσεις, δεν έχουμε εισπράξει ούτε ένα ευρώ από το σύνολο των χρημάτων που μας οφείλονται. Επιπροσθέτως η υπεύθυνη οικονομικών υπηρεσιών κα. Δ. Φακλή μας ενημέρωσε ότι η ΕΡΤ δεν μπορεί να μας πληρώσει από ίδιους πόρους διότι τότε δεν θα εισπράξει τα χρήματα από τον φορέα χρηματοδότησης και αυτά θα χαθούν.

Όλα αυτά τα χρόνια, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνεργαστεί αρμονικά με την ΕΡΤ παραδίδοντας εκατοντάδες ώρες τηλεοπτικού προγράμματος, στηρίζοντας με κάθε τρόπο την Δημόσια τηλεόραση. Δυστυχώς σήμερα, με αφορμή την μη έγκαιρη εξόφληση μας, δημιουργούνται τεράστια και δισεπίλυτα οικονομικά προβλήματα που απειλούν την επαγγελματική μας υπόσταση, τις σχέσεις μας με τους συνεργάτες και πολύ περισσότερο τις υποχρεώσεις μας προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν χρήματα για να πληρωθεί έως τις 20/01/2010 το τεράστιο ποσό που αφορά ΦΠΑ , ΦΜΥ και εισφορές στο ΙΚΑ.

Στο διάστημα υλοποίησης αυτών των παραγωγών, αρκετοί από εμάς αναγκασθήκαμε να δανειστούμε με επαχθείς όρους, να βάλουμε υποθήκες τα σπίτια μας, να ζητήσουμε πίστωση από συνεργάτες και προμηθευτές, βασιζόμενοι στην μεταξύ μας σύμβαση και στην ρητή διαβεβαίωση ότι θα έχουμε εξοφληθεί το αργότερο έως 31-12-2009.

Αγαπητά μέλη του ΔΣ της ΕΡΤ ΑΕ, επειδή βρισκόμαστε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση θα θέλαμε να μας ενημερώσετε εγγράφως εντός 3 ημερών για τις προθέσεις της εταιρείας σχετικά με τον χρόνο και τον τρόπο πληρωμής των ανειλημμένων υποχρεώσεών της προς εμάς.

Με λύπη μας σας ενημερώνουμε ότι μετά την λήξη της ανωτέρω προθεσμίας θα αναγκαστούμε να ασκήσουμε κάθε νόμιμο δικαίωμά μας για να διασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών μας.

Με τιμή

January 14th, 2010

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!

2010-01-16T18:13:00.003+02:00

Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους μου.Σας ευχαριστώ που είσαστε μαζί μου.Με σας η κάθε μέρα είναι γιορτή!!!Τα καλύτερα έρχονται!! ΑΦ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

Μάρθα

2009-11-03T15:05:00.006+02:00

Τώρα που ηρέμησα λίγο μπορώ να σκεφτώ πιο ψύχραιμα.Δεν έχει φύγει από το μυαλό μου ούτε στιγμή.Ανυπομονούσα μια μέρα να τη γνωρίσω από κοντά.Έχω γνωρίσει,λατρέψει ερωτευτεί πολλά σκυλιά στη ζωή μου.Αλλά πάντα ήθελα να γνωρίσω μία Νεράιδο-σκυλίτσα.Φυσικά η Μάρθα είχε κάτι το μαγικό από την ημέρα που γεννήθηκε.Κάτι την οδήγησε στο συγκεκριμένο οικόπεδο στο Καπανδρίτι.Ήξερε ότι ήταν στο σωστό μέρος.Κατάλαβε ότι αυτό το μέρος είχε κάτι το μαγικό και παραμυθένιο ταυτόχρονα.

Περνάνε μερικές μέρες χωρίς ανταπόκριση απο το ζευγάρι που ζούσε μέσα στο σπίτι.Η Μάρθα ήξερε όμως.Ήταν υπομονετική.Μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.Ξαφνικά η εξώπορtα του σπιτιού ανοίγει.Βγαίνει ένας καλοσυνάτος Κύριος με λίιιγα παραπανίσια κιλάκια!Μπαίνει στο αυτοκίνητό του.Το ένσικτο του κυνηγού ξυπνάει μέσα της και αρχίζει να κυνηγά το αυτοκίνητο.Φτάνουν στη πλατεία του χωριού και εκεί το αμάξι χάνεται μέσα στη κίνηση του δρόμου.

Στη πλατεία του χωριού οι προοπτικές επιβίωσης ήταν καλές.Υπήρχαν 2-3 ταβέρνες μα είχε κα άλλα σκυλιά έκει.Όπότε η Μαρθα σαν πιο μικροκαμωμένη που ήταν έχανε πάντα τη μερίδα του λέοντος.

Ο Κύριος γύρισε σπίτι του.Με μία κονσέρβα.Τι έγινε;Τον ρώτησε η γυναίκα του.Εντάξει λέει ο σύζυγος.Την πήγα στη πλατεία.Αλλά άμα καταφέρει να ξαναέρθει θα τη κρατήσουμε.

Η Μάρθα,εν τω μεταξύ, δυσανασχετούσε.Είχε μείνει μισή επειδή έτρωγε...ψίχουλα.Στο μεταξύ η Κυρία του σπιτιού άνοιγε τη πόρτα με την λαχτάρα να μην τη δει τη Μάρθα στο οικόπεδο.

Η Μάρθα όμως είχε άλλα σχέδια.Την τέταρτη μέρα στη πλατεία δεν άντεξε.Αργά το απόγευμα ξεκινέι για...το σπίτι της.Αποκαμωμένη φτάνει αργα το βράδυ και τρυπώνει από μία τρύπα της περίφραξης.Την παίρνει ο ύπνος στο χαλάκι της εξώπορτας.

Τυν άλλη μέρα το πρωί ό Κύριος ετοιμάζεται γα να πάει στη δουλειά του.Ανοίγει τη πόρτα.Ακούει ένα θρόισμα στους θάμνους δίπλα από το γκαράζ του αυτοκινήτου.Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν.Αυτό ήταν.Η κονσέρβα ανοίχτηκε!

Από δω και πέρα ανοίχτηκε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της Μάρθας.Η καλή Κυρία την τάιζε κάθε μέρα.Νερό είχε πάντα φρέσκο στη διάθεσή της και ένα ολόκληρο οικόπεδο όλο δικό της να αλωνίζει!Ο Κύριος η χάιδευε τρυφερά στο κεφαλάκι κάθε φορά που έβγαινε στο κήπο.Ήταν ευτυχισμένη!!!

Ο καιρός πέρναγε ευχάριστα.Το δέσιμο μεταξύ του ζευγαριού και της Μάρθας δυνάμωνε.Μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ.Ήταν και οι τρεις ευτυχισμένοι.Το ζευγάρι απόλαμβανε την παρέα της Μάρθας.Τα παιδιά τους είχαν μεγαλώσει και ανοίξει τα δικά σπιτικά οπότε τους έλειπε μια παρέα.

Η Μάρθα μεγάλωνε και ομόρφαινε!Οι επίδοξοι μνηστήρες πολλοι όπως και οι τρύπες στη περίφραξη του οικοπέδου!Ήρθε η ώρα της στείρωσης.Η Μάρθα απολάμβανε τα χάδια της Κυρίας καθώς ο Κύριος οδηγούσε το αμάξι προς το κτηνιατρείο.Τα πράγματα όμως θα έπερναν δραματική τροπή.Κανείς δε περίμενε τις δραματικες εξελίξεις που ελόχευαν στο εγγύς μέλον.

Οι τυπικές εξετάσεις πριν την νάρκωση έδειξαν κάτι που δε το περίμενε κανείς.Αλήθεια ήταν σε τόσο προχωρημένο στάδιο που η ευθανασία ήταν μονόδρομος;

Οι Νεράιδες,όμως,παραμένουν πάντα ζωντανές.Η Μαρθα θα σας κοιτάει από εκει ψηλά ευυχισμένη.

Στεφανία φιλενάδα μου και Νίκο αγαπημένε μου Παραμυθά.Η ζωή της ήταν σύντομη αλλά τόσο γεμάτη στο τέλος σαν να είχε ζήσει μέχρι τα βαθιά της γεράματα.Δεν θέλει να σας βλέπει στεναχωρημένους.Έζησε ευτυχισμένα κόντα σας και το τελευταίο που θέλει είναι να σας βλέπει στεναχωρημένους.

Αναφέτς μου Καλή μου Μάγισσα Νεράιδα του Βοσπόρου έχεις απόλυτο δίκιο.Σοκαρίστηκα.Τώρα που γράφω δε ντρέπομαι να το πω.Κλαίω.Όχι καλή μου φίλη μην ανησυχείς.Απλά με τους φίλους μου μου αρέσει να είμαι ειλικρινής.Σοκαρίστηκα με την χθεσινή σου αναγγελία.Στεναχωριέμαι που δε θα τη χαιδέψω ΠΟΤΕ.Μη σε πάρουν και εσένα τα δάκρυα τώρα.Με πήραν εμένα τα...ζουμιά φτάνει και για τους δυο μας.Ναι.Και οι άντρες κλαίνε.Γνωρίζω ότι εσύ είσαι σε καλά χέρια.Να είναι καλά ο Νίκος.

Η Μάρθα πάντως έχει καλή παρέα.Τον Πύρρο μου που βγήκε μια μέρα βόλτα και δε ξαναγύρισε.Την Καρμεν και το Ρέμο.Ξέρω ότι τα τρία σκυλιά που πέρασαν από τα χέρια μου βολτάρουν σιμά της στο σκυλό-παράδεισο.Είμαι σίγουρος οτί υπάρχει τέτοιο μέρος.Εδώ υπάρχει ανθρώπινος παράδεισος.Δεν θα υπάρχει κάτι αντίστοιχο για τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου;

Η Μάρθα όσο αναπάντεχα γέμισε τη ζωή σας άλλο τόσο αναπάντεχα έφυγε.Μη βιαστείς να πάρεις,αν το αποφασίσετε ποτέ,άλλο σκύλο.Άσε να περάσει ο καιρός.Οι πληγές είνα ακόμα νωπές.Με το πρώτο σου σκυλί έχεις το μεγαλύτερο δέσιμο.Δεν έκλαψα ούτε για την Κάρμεν ούτε για τον Πύρρο όσο έκλαψα για τον Ρέμο που ήταν το πρώτο σκυλί της οικογένειάς μου.

Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για όλα ΚΜΝΒ μου.Σε ευχαριστώ που έχες καταλάβει τόσο καλά τα αισθήματά μου.Θα επαναλάβω για πολλοστή φορα την επιθυμία μου κάποια μέρα να τα πούμε από κόντα κάποια στιγμή.Να είσαι πάντα καλά!!

Η ψεύτικη δύναμη της εξουσίας.

2009-10-28T15:58:00.005+02:00

Τις σκέψεις που θα σας γράψω παρακάτω είχα σκοπό να τις γράψω ως σχόλιο στο τελευταίο post του Παραμυθά μας.Εκτός από το ωραίο ντοκιμαντέρ για το έπος του 1940 αναφέρει και μία αληθινή ιστορία του από τον καιρό που υπηρετούσε τη στρατιωτική του Θητεία.Ένας ανώτερος του που του έκανε τη ζωή δύσκολη επειδή μόνο και μόνο μπορούσε να το κάνει.

Αναρωτιέμαι.Γιατί μας "μεθάει" τόσο η απόκτηση οποιασδήποτε εξουσίας στα χέρια μας;Γιατί μόλις την αποκτήσουμε τη χρησιμοποιούμε,συνήθως,λανθασμένα;Γιατί μια στολή (όχι πάντα στρατιωτική) ή ένα γαλόνι αλλοιώνει τόσο αρνητικά τον πραγματικό χαρακτήρα μας;Συνήθως θέλουμε να καταπιέσουμε κάποιον και εμείς με τη σειρά μας όπως είχαν κάνει και με εμάς.

Δε λέω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι έτσι.Υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις στον κάθε κανόνα.Δε ξέρω για εσάς ΑΦ μου.

Πόσοι από σας πηγαίνετε χαρούμενοι κάθε πρωί στη δουλειά σας;Είμαι σίγουρος ότι όλοι επιθυμούμε να είμαστε παραγωγικοί.Και πόσο ικανοποίηση αισθανόμαστε όταν προσφέρουμε. Αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν εξαρτάται μόνο από εμάς.Θέλουμε να ακούμε και το μπράβο από τον προϊστάμενό μας.Είναι η επιβεβαίωση ότι κάναμε κάτι και το κάναμε καλά.

Το έχω νιώσει προσωπικά ότι πολλοί άνθρωποι όταν αποκτούν εξουσία νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου.Ενεργώντας λανθασμένα πολλές φορές μέχρι να βρουν πως να τη χρησιμοποιήσουν σωστά.Εννοείται βέβαια ότι άμα αποκτήσω και εγώ εξουσία μπορεί να γίνω χειρότερος.Αλλά ελπίζω πως,άμα αποκτήσω ποτέ,θα έχω τη σύνεση να τη διαχειριστώ σωστά.Είπαμε είναι σαν ναρκωτικό.Σε ελέγχει,τον πρώτο καιρό τουλάχιστον,δεν την ελέγχεις.Πρέπει να πάψουμε να νοιώθουμε "κάποιοι" όταν,καλώς η κακώς,αποκτούμε μία άλφα εξουσία.Δεν είναι εύκολο όμως.Θέλει προσπάθεια.

Κρύβουν ένα παράπονο και μία πικρία τα γραφόμενά μου γιατί γράφτηκαν και εξαιτίας προσωπικών μου βιωμάτων.Τα προσωπικά μου βιώματα ήταν η αιτία.Η ιστορία του Π. ήταν η αφορμή.

Μακάρι να μη σταματήσουμε ποτέ να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι και σωστοί άνθρωποι.Γιατί η ανθρωπιά στις μέρες τείνει υπό εξαφάνιση.

Σας ευχαριστώ ΑΦ μου γιατί χάρη και σε εσας πιστεύω ότι γινόμαι όλο και καλύτερος.

Ταξιδεύοντας στη ΖΩΗ

2009-10-09T00:23:00.003+03:00

Η ώρα μπορεί να είναι περασμένη και σε 5 ώρες να πρέπει να πάω στη δουλειά αλλά θα πρέπει σε αυτό το σημείο να συμφωνήσω με μία φίλη. Είναι η πιο ήσυχη ώρα άμα θέλεις να γράψεις. Το σπίτι είναι σκοτεινό και υπό το φως του laptop και με τα ακουστικά στα αυτιά,με την αγαπημένη μου μουσική,μου ήρθε η έμπνευση.

Αυτή τη φορά φίλοι μου αποφάσισα να μιλήσω για ένα ταξίδι. Αυτό το ταξίδι το κάνουμε όλοι μας. Δεν έχει σημασία αν μας αρέσουν τα ταξίδια ή όχι. Δεν είναι σαν ένα από τα ταξίδια αναψυχής που επιλέγουμε εμείς που θα πάμε και τι θα κάνουμε.

Αυτό το ταξίδι ξεκινάει με πρώτο σταθμό τα γεννοφάσκια μας. Από τη στιγμή που θα ρίξουμε εκείνο το πρώτο κλάμα που είναι το εισιτήριο για αυτό το μαγικό ταξίδι. Ένα ταξίδι σε έναν κόσμο ρεαλιστικό και πραγματικό όσο κανέναν άλλο.

Σε αυτό το ταξίδι θα μας καθοδηγήσουν τα όνειρά μας. Θα στηριχτούμε στις ελπίδες μας. Θα βασιστούμε στους συνανθρώπους μας. Θα γνωρίσουμε ανθρώπους που θα γίνουν το άλλο μας μισό. Θα βιώσουμε καταστάσεις που θα μας γεμίσουν ανείπωτη χαρά. Αλλά και καταστάσεις που θα μας κάνουν να δακρύσουμε. Ανθρώπους που εμείς θα τους εμπιστευτούμε με το χέρι στη καρδιά και αυτή θα κοιτάξουν να εκμεταλλευτούν την αδυναμία μας. Προσπάθειες και κόπους να πηγαίνουν χαμένοι. Να είσαι σίγουρος για την επιτυχία σου σε κάτι και ξαφνικά να μένεις με άδεια χέρια.

Επίσης,σε αυτό το ταξίδι,θα κάτσεις να μιλήσεις με τον εαυτό σου. Θα κάτσεις να τα βρεις με τον εαυτό σου. Θα τον βρίσεις,θα τον κατηγορήσεις,θα τον μειώσεις. Θα τον χαρακτηρίσεις με διάφορα κοσμητικά επίθετα. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω θα είναι κάποιες ενέργειες ή πράξεις που έκανες. Που,αναγκαστικά,επηρέασαν και τους άλλους γύρω σου.

Γιατί με το περιβάλλον αλληλεπιδρούμε όλοι. Ότι κάνουμε έχει άμεσο αντίκτυπο στο περίγυρό μας. Αλλά πάνω από όλα σε αυτό το ταξίδι θα μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αλλά αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα.

Ένα ταξίδι με πολλούς σταθμούς. Πολλές φορές θα κατέβουμε στη λάθος στάση. Κάποιες άλλες όμως θα κατέβουμε στη σωστή. Και στις δύο περιπτώσεις θα βιώσουμε καταστάσεις που θα μας ωριμάσουν και θα μας κάνουν να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.<<Γνώθι σαυτόν>> που είπε και ο Χείλων Δαμαγνήτης ο Λακεδαιμόνιος

Γιατί σε αυτό ταξίδι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο οποίο θα πρέπει να εμβαθύνουμε. Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Μήπως τελικά ο προορισμός αυτού του ταξιδιού είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας;Μέσα από τις διάφορες κατα-στάσεις να ανακαλύπτουμε κάθε φορά ένα καινούριο κομμάτι του;

Δε ξέρω ποια είναι η γνώμη σας στο μεταμεσονύκτιο <<παραλήρημα>> μου αλλά θα ήταν ενδιαφέρων να τις εκθέσετε.

Ο γράφων θέλει να ευχαριστήσει το Δημήτρη για το ερέθισμα που του έδωσε για να γράψει τα παραπάνω. Ευελπιστώ,σε όσους τα διαβάσουν,να τα βρούνε αρεστά.

Εις το επανιδείν Φίλοι Μου.

Ανεκπλήρωτα Όνειρα

2009-09-24T17:02:00.000+03:00

Σας έχει τύχει πότε να είχατε την επιθυμία να γνωρίσετε ανθρώπους ή να επιθυμούσατε να έχετε ζήσει κάποιες καταστάσεις αλλά χάσατε την ευκαιρία επειδή...αργήσατε να γεννηθείτε;

Να γίνω λίγο πιο κατανοητός φίλοι μου. Είμαι ένας νέος άνθρωπος αλλά οι προτιμήσεις σε διάφορους τομείς και κυρίως στην μουσική είναι πιο πίσω από την εποχή μου. Μακάρι να μπορούσα να είχα δει ζωντανά τον Στράτο Διονυσίου να τραγουδάει τις μεγάλες επιτυχίες του και να του έσφιγγα το χέρι. Τον Νίκο Ξυλούρη στο Μεγάλο μας Τσίρκο ή όταν τραγουδούσε μαζί με τους φοιτητές έξω από το Πολυτεχνείο. Και να του έλεγα ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Μακάρι να είχα ζήσει τη λεγόμενη χρυσή εποχή του Ελληνικού Κινηματογράφου. Να είχα δει στο πανί όλες αυτές τις μεγάλες ελληνικές ταινίες. Που τις έχουν παίξει σήμερα τα κανάλια δεκάδες φορές και έχουν χάσει κάτι από τη μαγεία τους λόγω επανάληψης συχνής.

Ταινίες όπως το "Ορατότις Μηδέν" του Νίκου Φώσκολου με τον αείμνηστο Νίκο Κούρκουλο ήρωας να καίει τα υπάρχοντά του και να ακούγεται,σε πρώτη εκτέλεση,το <<Βρέχει φωτιά στη Στράτα μου>>. Να μπορούσα να αντικρίσω τις αντιδράσεις του κοινού μπροστά σε μία από τις καλύτερες σκηνές του Ελληνικού Κινηματογράφου. Κατά τη γνώμη μου μία καλή ταινία χάνει πολύ από τη μαγεία της στην τηλεοπτική της μετάδοση. Το <<πανί>>έχει τη δική του μαγεία.

Μην νομίζετε ότι είμαι αχάριστος φίλοι μου. Οι σχεδόν τρεις δεκαετίες που έχω ζήσει μου έχουν δώσει απίστευτα ωραίες αναμνήσεις. Να ακούω μικρό παιδί τον Αντώνη Καλογιάννη να τραγουδάει <<Σαν τα περιπολικά>> η τον Γιάννη Καλατζή το Δελφίνι-Δελφινάκι.

Να ακούω τα Στρουμφάκια σε κασσέτες. Από τα καλύτερα παιδικά τραγούδια που είχαν βγει τη δεκαετία του 80.

Να κάθομαι οκλαδόν μπροστά στη τηλεόραση και να πέφτει το σήμα του πρώτου <<Ουράνιου Τόξου>>.Πολύ μου άρεσε ό Φώντας Λαδοπρακόπουλος. Περίεργο,μου φαινότανε,μια κούκλα που μιλάει!!!

Να ακούω ξανά και ξανά τον Δίσκο του αγαπημένου μου Παραμυθά. Μία φωνή τόσο οικεία και αγαπητή. Που επιτέλους μετά από τόσα χρόνια απέκτησε σάρκα και οστά και είχα τη μεγάλη ευτυχία να τον γνωρίσω από κοντά!!

Εκεί γύρω,στα 1995,να ανακαλύπτω τη μεγάλη σύγχρονη λαϊκή φωνή που λέγεται Πασχάλης Τερζής.Η Θεσσαλονίκη έχει βγάλει πολλούς αξιόλογους τραγουδιστές.

Η θητεία μου στην Π.Α.18μηνο μεν αλλά με πολλές ωραίες αλλά και λιγότερο ωραίες στιγμές. Πάνω από όλα ο στρατός είναι μεγάλο σχολείο. Σε πολλούς τομείς.

Το να κάνεις πραγματικούς φίλους. Μπορεί να μου πήρε κάποια χρόνια αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ που λέει και ο σοφός λαός μας. Φίλοι σου,πραγματικοί,Μπορεί να είναι αγαπημένα και κάποια πρόσωπα που δεν έχεις δει ποτέ από κοντά. Αλλά με τα γραφόμενά τους έχουν αγγίξει την καρδιά σου.

Δημήτρη μου μη σταματάς να γράφεις σε χρόνο Ενεστώτα και να μη ξεχνάς ότι στα υπόγεια είναι η θέα.

ΝατασσσΆκι φιλενάδα μου απλά σε ευχαριστώ. Για όλα.

Φωτεινό Αστεράκι. Μη σταματήσεις να χαμογελάς και να μας... φωτίζεις. Συνέχισε να είσαι χαμογελαστή και χαρούμενη. Το έχω ανάγκη.

Μαρία-Φεγγαρένια τα φιλιά μου.

Καλή μου Μάγισσα Νεράιδα του Βοσπόρου δε ξέρω με τι λόγια να εκφράσω την αγάπη μου και το σεβασμό μου φίλη μου. Απλά ευχαριστώ.

Και τελευταίο άφησα τον καλύτερο. Κύριε Νίκο Πιλάβιε Παραμυθά μου να είσαι καλά. Συνέχισε να μας ταξιδεύεις σε κόσμους παραμυθένιους. Με την μοναδικό σου τρόπο. Και την τόσο απαλή και γλυκιά φωνή σου.

Το παρόν λογύδριο είναι αφιερωμένο σε όλους τους Αγαπητούς Φίλους μου που με <<πίεσαν>> να γράψω και με παρότρυναν ξανά και ξανά. Ευχαριστώ για την Ιώβεια υπομονή σας. Ελπίζω να ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες σας.

Εις το επανιδείν φίλοι μου

Πρώτη φορά.

2009-09-06T16:21:00.000+03:00

Την ιδέα μου την έριξε μια φίλη.Και σήμερα αποφάσισα να το κάνω.Δε ξέρω γιατί.Θα δείξει στη πορεία.Ακόμη ειμαι στο ψάξιμο.Αυτό είναι το blog μου